Time For Awards!

Being a blogger for λίγο καιρό, είπε να δώσω τα δικά μου ξεχωριστά βραβειάκια.

Μην σπρώχνεστε κυρίες μου, ο διάδρομος της φήμης ανήκει σε όλες σας.
Μην μου ρίχνετε το γοητευτικό σας βλέμμα κυριούληδες, δε θα σας δώσω το βραβειάκι μου εάν δεν το αξίζετε.
Μην κουτσομπολεύετε πίσω από την πλάτη μου starlets, θα έρθει η μέρα που θα πάρετε κι εσείς βραβείο.
Μην με πιέζετε paparazzi! Θα τα ανακοινώσω!


Χεμ χεμ, *Άμπριτζ στυλ*
Κυρίες και Κύριοι, Starlets και μπάζα, Paparazzi και Αρθρογράφοι, ήρθε η ώρα να παραδώσω το πιο Unique Award στους Bloggers που ξεχωρίζουν για τις πρωτότυπες, διασκεδαστικές, ταξιδιάρικες, down-to-earth αναρτήσεις!

Στο λευτέρη που με τον άμεσο και τον κριτικό του τρόπο μπορεί να περάσει πολλά μηνύματα μέσω των αναρτήσεών του. Πρέπει όμως να αρχίσει να γράφει πάλι γιατί μας έχει λείψει.

Στην Dream Girl που με το σαρκαστικό και χιουμοριστικό της τρόπο περιγράφει απλά, καθημερινά γεγονότα με πολύ ενδιαφέρον.

Στη FLEUR που μας δίνει την αίσθηση πως μπορούμε να αγγίξουμε τα αστέρια με τις αναρτήσεις της.

Στο -αγαπημένο μου- ξωτικό Merlin που μας μαγεύει με τις ονειρεμένες του ιδέες, αναρτήσεις και εμφανίσεις.

Στην Creep που υπενθυμίζει πως είμαστε άνθρωποι κι όχι πλάσματα τελειότητας.

Στη Rip με τη δυναμική της παρουσία και την αγάπη της για τον Ayanami (Die!!!)

Στην Anlin που μας μαγνητίζει με κάθε της ανάρτηση.

Στην Poisonous που άρχισε να γράφει ξανά!

Η σειρά είναι τυχαία καθώς δεν μπορώ να έχω κάποιο συγκεκριμένο, αγαπημένο blogger!
Μοιράστε αυτό το βραβειάκι σε όσους θεωρείτε κι εσείς unique και please... παραμείνετε ίδιοι!

Σε τι λέμε ναι τελικά;

Με αφορμή ένα γνωστό κομμάτι των Onirama - το οποίο φυσικά διασκεύασαν απ' την διασκευή του Κηλαηδόνη- είπα να σκεφτούμε λίγο σε τι λέμε ναι.

Στα ξενύχτια λέμε ναι,

Φυσικά και λέμε ναι! We love ξενύχτια αν και την επόμενη μέρα δεν πρέπει να έχουμε σχολείο.... ή πιάνο.... ή φροντιστήριο. :|

και στις τρέλες λέμε ναι

Τρέλες καλοκαιριάτικα, με την παρέα και ένα παγωμένο ice tea. :P Μπροστά από ηλικιωμένους ανθρώπους που θεωρούν απρεπή την εμφάνισή μας, μπροστά από μίζερους businessmen που έχουν το κινητό τους σκουλαρίκι και μπροστά από σνομπ άτομα που μας θεωρούν "out".

Στα μεθύσια λέμε ναι,

... πίνοντας ποτά καλής ποιότητας και όχι βόμβες γιατί βρίσκεις τον εαυτό σου να ξερνάει όλο το βράδυ και να καταριέται την στιγμή που αποφάσισε να αναμείξει το ουίσκυ με τη βότκα.

στα κορίτσια λέμε ναι

Εγώ προσωπικά λέω όχι αλλά τα αγόρια λογικά λένε ναι :Ρ

Στους απέξω λέμε ναι,

... εκτός κι αν θέλουν να μας ληστέψουν.

στους εντάξει λέμε ναι

γιατί για να κερδίσουμε αυτό το "Εντάξει", πέρασαν μπόρες με τσακωμούς και μούτρα.

Όχι λέμε στις κότες,

Αν και με τους πετεινούς πρόβλημα δεν έχουμε. Αρκεί να έχουν κάνει εγχείρηση στο λάρυγγά τους και να μη μας ξυπνούν στις 5 τα χαράματα. Λυπηθείτε κι εμάς τους μαθητές!

όχι και στους ξενέρωτους

.... όταν δεν είμαστε εμείς ξενέρωτοι. Γιατί πλάκα πλάκα, αλλά όταν μας πιάνουν τα σοβαρά γινόμαστε εκνευριστικότατοι.

Όχι λέμε στις κότες,

Πωπω, αυτές οι επαναλήψεις στα κομμάτια με σκοτώνουν ο.Ο

όχι στους κυριλέ

... στην περίπτωση που είναι σνομπ και αναδεικνύουν τα Christian Louboutin παπούτσια που μόλις αγόρασαν. Γενικά όμως τους αντέχουμε γιατί έχουμε λόγους να κουτσομπολεύουμε :Ρ

Στους δικούς μας λέμε ναι,

Γιατί οι δικοί μας είναι σταθερές αξίες που πάντα αγαπάμε <3 style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);">

και στους ξύπνιους λέμε ναι

... γιατί όταν κοιμάσαι δεν μπορείς να λύσεις ασκήσεις με μηχανική ενέργεια. :/ Πόσο μάλλον ασκήσεις με πιέσεις αερίων or something like that.

Στους μουσάτους λέμε ναι,

...γιατί πάντα τους θαυμάζουμε για την υπομονή τους αλλά και την αντοχή τους. Πως αντέχουν με τέτοιο μούσι καλοκαιριάτικα; ο.Ο

στους φευγάτους λέμε ναι

... γιατί μας στέλνουν αλλού και εμάς. Γενικά, επειδή είμαστε τελείως "φεύγα" κι εμείς, τους αγαπάμε!

Στα μπαράκια λέμε ναι,

... καθώς αποτελούν τόπους μαζικής συγκέντρωσης της νεολαίας. :Ρ

στα παπάκια λέμε ναι

.. γιατί ήμουν κι εγώ παπάκι στη πρώτη δημοτικού, στην πρώτη γιορτή του σχολείου. Και είχα και μια ΘΕΙΚΗ στολή που παίζει να έχει κρατήσει η μητέρα μου ακόμη.

Όχι στους τεχνοκράτες,

... που αν ξέραμε τι σημαίνουν θα γράφαμε σχολιάκι.

όχι και στις κυρίες τους

Αν μιλάμε για τις κυρίες που πάνε σε συναυλίες στο Μέγαρο και κοιμούνται μετά τα πρώτα πέντε λεπτά τότε ναι, λέμε ΟΧΙ! Γιατί η μουσική δεν είναι για να δείχνουμε το καινούργιο φόρεμα που πήραμε από το Μοναστηράκι και για να καυχιόμαστε την επόμενη μέρα πως παρακολουθήσαμε συναυλία του τάδε.

Όχι στους τεχνοκράτες,

Άντε πάλι επανάληψη =.=

όχι στους λογικούς

Βασικά διαφωνώ. ΝΑΙ στους λογικούς :Ρ

Στα ωραία λέμε ναι,

.. γιατί συνήθως σε εμάς τους ανθρώπους, τα άσχημα μας αποθούν

και στα κόλπα λέμε ναι

Όταν λέμε κόλπα, εννοούμε τα κόλπα στα χαρτιά. Πόκα, πόκερ, ξερή κτλ κτλ. You know what I'm talking about B)

Στα μυστήρια λέμε ναι,

... γιατί όλοι θέλουμε να το παίξουμε κάποτε στη ζωή μας Ηρακλή Πουαρό... ή μις Μαρπλ.

και στις φάσεις λέμε ναι

Φάσεις στο ποδόσφαιρο ή φάσεις... φάσεις; Δε μας το ξεκαθαρίζεται κύριος!

Στα ουίσκια λέμε ναι,

Τςςςςςςςςςςςςς! Το ουίσκυ δεν έχει πληθυντικό! Τι είδους Έλληνες είμαστε αν δεν ξέρουμε τουλάχιστον αυτό; :Ρ

στα τσιγάρα λέμε ναι

ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ! ΟΧΙ! ΝΙΕΤ! ΝΟ! ΝΟ (γαλλικά)! ΙΕΕ!

Όχι στην ηρωίνη,

Κάτι πρωτότυπο μας είπε πάλι τούτος δω. =.=

όχι σ' αυτό το διάολο

Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε διάολο τον Zehel? Χμ... χρειάζομαι μαθήματα 07 Ghost για να το μάθω αυτό.

Όχι στην κοκαίνη,

Εδώ σκεφτόμαστε: Πότε τελειώνει αυτό το κομμάτι επιτέλους; :?

όχι στα σκληρά

Άσκοπη φράση καθώς μας το υπενθυμίζει ΤΟΣΕΣ φορές. Man, find a new phrase.

Στα κοκτέιλς λέμε ναι,

.... εκτός κι αν είναι φτιαγμένα από φίλους που άρχισαν να βάζουν σε ένα ποτήρι του νερού ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Από λικιέρ μέχρι ρακόμελο. ο.Ο

και στα κόμικς λέμε ναι

... και σε Manga! Θέλουμε κόμικς με Μίκυ και Μanga με Zero! <3 style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);">

Στις μπανάνες λέμε ναι,

... γιατί έχει μείνει το κλασικό: Λίζα! Μπανάνα! και αφού είμαι μια από τις -άτυχες- Λίζες, δεν μπορώ να πω όχι.

στις κουκλάρες λέμε ναι

Ε καλά τώρα. Β)

Στις πισίνες λέμε ναι,

... κι ας μυρίζουν χλώριο, γιατί μας θυμίζουν καλοκαιράκιιιιιιιιιι! Πόσες φορές έχω πει αυτή τη λέξη; Χμ.... I don't care. xD

στις αιώρες λέμε ναι

Αιώρες δεν είναι αυτά που κουνάνε οι δούλοι στις γυναίκες του Αλή; Για αέρα; Χρειάζομαι ένα τέτοιο. Τώρα. :|

Όχι λέμε στους βλάκες,

..γιατί αυτοί οι "γκάου" μας κάνουν (γκάου)² που αν το προσθέσουμε με έναν άλλο γκάου τότε βγαίνει: (γκάου1 + γκάου2)² <=> γκάου1² + 2γκάου1*γκάου2 + γκάου2²

όχι γ*μώ τους άσχετους

ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΊ ΤΗ ΛΈΞΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΜΕ "Γ" ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΕ "ΑΜΩ". :| Ντροπή και αίσχος φίλε :Ρ

Όχι λέμε στους βλάκες,

Τελειώνει το κομμάτι, μην ανησυχείτε. :Ρ

όχι στους χαζούς

... γιατί όπως έχουν πει πολλοί: Τους χαζούς πρέπει να φοβόμαστε σε αυτή τη ζωή.

Όχι παιδιά στις ψόφιες,
γιατί είναι πολύ ίου βρε παιδιά. Ξενέρωτες. =.=
όχι και στους κρυόκωλους
γιατί κι αυτοί δεν πάνε πίσω! Το "Αμήν" μας βγάζουν! =.=
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
Τελευταία επανάληψη του κομματιού! Γιούπιιιιιιιι!
όχι στους σοβαρούς
Και πάλι διαφωνώ. =.=

Οπότε καταλήξαμε πως στο τέλος του κομματιού, η Λίζα λέει "Όχι". Τι καλά!

Καληνύχτα σας!

Ανιμέ και σε όποιον αρέσει. :Ρ

Γιούχου!
Καλό μήνα!

Ήρθε ο έβδομος μήνας του χρόνου με μια ηλίθια ζέστη και τον ήλιο να καίει πάνω από τα κεφάλια μας. Die ήλιε, die! Πότε επιτέλους θα γίνει μαύρος νάνος να ησυχάσουμε πια; Τελοσπάντων, θα το αφήσω στην άκρη αυτό.

Αφορμή της ανάρτησης αυτής είναι τα ανιμέ :Ρ . Ναι καλά ακούσατε, τα ανιμέ. Πρόσφατα άρχισα να παρακολουθώ ανιμέ και να ψάχνω κιόλας καινούργια (για αυτό πρέπει να κατηγορήσετε την Ρέα, εκείνη με κόλλησε). Εκτός όμως από το να τα παρακολουθώ, άρχισα και να τα ζωγραφίζω κιόλας. Και σε αυτό το σημείο πέφτουν χείμαρροι αντιδράσεων.

(Τώρα που τη βλέπω πρέπει να τη ζωγραφίσω και σε αυτή την πόζα τη Yuki!)

Στην αρχή λόγω ενός υπέροχου ανιμέ, με καταπληκτική μουσική, αποφάσισα να σχεδιάσω την κακιά και στριμμένη της υπόθεσης που στο τέλος αποδείχτηκε όχι και τόσο κακιά. Καλούλα ήταν μωρέ απλά ο Amshel (βλ. προστάτης της) την είχε σαν πειραματόζωο. Rest in Peace Diva!

Το πρωτότυπο σχέδιο της Diva και το δικό μου

Μετά όμως από την Diva σκέφτηκα πως έπρεπε να ζωγραφίσω και την αδελφή της, Saya, που είναι και η πρωταγωνίστρια της σειράς. Αυτή η Saya λοιπόν εμένα μου φαίνεται λίιιγο χαζή γιατί το παίζει και πολύ: πρέπει-να-τους-σώσω-όλους-κι-ας-πεθάνω. Και πολύ ηρωίδα δηλαδή.

Το πρωτότυπο σχέδιο και το δικό μου again.

Και μετά από αυτές... back to classics. Το πρώτο ανιμέ που είχα δει ήταν το Vampire Knight γύρω στον Ιανουάριο. Εκεί φυσικά ήταν η πρώτη μου επαφή με αυτού του είδους κινούμενα σχέδια και λάτρεψα την τεχνική με την οποία είχαν ζωγραφίσει τα μάτια των πρωταγωνιστών.
Αν και δεν είχα ξαναδουλέψει τέτοια μάτια -λες και ζωγραφίζω πολύ καιρό αλλά τέσπα :Ρ - προσπάθησα να σχεδιάσω την πρωταγωνίστρια, Yuki.





Τελικό συμπέρασμα: Μου αρέσει να ζωγραφίζω ανιμέ κι ας μη θεωρείται κάτι το ιδιαίτερο. Μου αρέσει να περνάω την ώρα μου έτσι. Μου αρέσει να σχεδιάζω τα μαλλιά τους και να χαίρομαι με το αποτέλεσμα. Μου αρέσει να υπολογίζω τις αποστάσεις κάθε στοιχείου για να βγει το σχέδιο καλό και με σωστή κλίμακα.

Οπότε όχι, δεν είναι βλακείες για εμένα και δεν είναι και κάτι τελείως ασήμαντο. Ό,τι και να λέει ο κάθε χ,ψ εγω θα συνεχίσω να ζωγραφίζω *σνομπ υφάκι=ον*.

Καλή μέρααααααααααααααααα!

Υ.Γ. Όποιος θελήσει να δημοσιεύσει αλλού τα σχέδιά μου, ας ζητήσει πρώτα την άδειά μου και μετά βλέπουμε ^_^

Άστα διάλα Σαλόνικα (όχι, ακόμη την αγαπώ :Ρ )

Καλησπέρα!

Και που λέτε, ακόμη μια άσκοπη ανάρτηση ακολουθεί. Γιατί τζιζ, δεν είμαι όλο φιλοσοφικές ανησυχίες. Τότε θα έπρεπε να κλειστώ στο τρελάδικο.

Ώπα ώπα όχι! Δεν είμαι έτσι. Εντάξει, είμαι καλά ακόμη. :Ρ


Και που λέτε, πήγα Σαλόνικα αργά το βράδυ την Παρασκευή. Εκεί που είχε τελειώσει η γιορτή και ήμουν ακόμη με το φουσκωμένο, αλά ροκιά στυλ, μαλλί, πήγα σπίτι μου για δεκαπέντε το πολύ λεπτά, έφαγα κάτι παγωμένα σνίτσελ γιατί πραγματικά ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω από την πείνα και πήγα κατευθείαν στο τρενό με τη μητερα μου.



Στο τρένο πάλι έλυνα σουντόκου μέχρι τη μία, μετά αποκοιμηθήκα -δεν ξέρω πως- μέχρι τις τρεις και μετά μάτι δεν έκλεισα. Παρέμεινα ξύπνια μέχρι την ώρα που φτάσαμε Σαλόνικα. Στις στάσεις ήμουν έτοιμη να πάρω τηλ μερικά παιδιά αλλά τελικά τα λυπήθηκα και είπα να τα αφήσω να κοιμηθούν.


Και τσούκου τσούκου περιμένοντας το λεωφορείο Νο52, που δεν ήρθε ποτέ, με το λεωφορείο Νο51 φτάσαμε στον προορισμό μας. Μετά από πολύ φαί που μου πρόσφεραν, λίγο κάψιμο με τους συγγενείς, διαπίστωση πως η Λίζα έχει αδυνατίσει και έχει ψηλώσει πολύ, ετοιμαστήκαμε για το γάμο. Και να σου η Λίζα να έχει σκάσει με το μαύρο κολλάν. Τι το ήθελα καλοκαιριάτικα, ένας Θεός ξέρει. Βέβαια ταίριαζε με το φόρεμα οποτε... μπρος τα κάλη!


Και τσούπα τσούπα φτάσαμε στην εκλησσία, πήραμε και τη νύφη από το σπίτι της με το κλασικό, ποντιακό τρόπο, τρομάξαμε τους κατοίκους της περιοχής και μπήκαμε στο ναό. Εκεί εγώ αποκοιμήθηκα -μην ξεχνάμε πως δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και όλη την Παρασκευή ήμουν στην τσίτα με το σχολείο :Ρ - και με ξυπνούσε η ξαδέλφη μου κάθε φορά που έπρεπε να σηκωθώ όρθια. Είμαι πολύ θεούσα, το ξέρω :Ρ




Και τσουπ! φτάσαμε στην Κλεοπάτρα -έτσι λεγόταν το κέντρο- και να πάω στο τραπέζι τρέχοντας σχεδόν. Είδα όλα τα φαγητά, τα λιγουρεύτηκα και μετά από λίγα έφαγα κάτι ψηλά. Λίγο χαβιάρι, λίγο ψωμάκι, λίγη τυρόπιτα, πολύ αναψυκτικό (μη με φας Ρέα!) και ήμουν χορτάτη. Όταν άρχισαν οι ποντιακοί χοροί ε καλά, δε χρειάζεται να αναφέρω πως ήμουν αμέσως μέσα στο χορό Β). Τι σόι Πόντια είμαι; Γκαντ, το καταευχαριστήθηκα! Ήταν τόσο ωραίο το να βλέπεις τον κόσμο -μιλάμε για 60-100 άτομα περίπου) να χορεύει και να τραγουδάει όλη την ώρα!

Η μάνα εν κρύο νερόν και σο ποτήρ' κε μπαίν

Και ντούπου ντούπου οι χοροί και μετά από την επίμονη φωτογράφο που ήθελε να με βγάλει φωτογραφία -κατά τα λεγόμενα του πατέρα μου βγήκα σα μια σκύλα business woman :Ρ - ζντουπ! η Λίζα κοιμάται στα πόδια της ξαδέλφης της.^_^ Και μετά να ξυπνάει για να χορέψει πάλι ποντιακούς χορούς -πήρε ενέργεια βλέπετε- και μετά ζνουπ²! πάλι ύπνος στα πόδια της ξαδέλφης. Σαν τη Saya ένιωσα που όλο κοιμόταν στα τελευταία επεισόδια.


Επιστρέψαμε στο σπίτι που λέτε και τις επόμενες μέρες τις πέρασα μαθαίνοντας πόκερ, τρώγοντας πιλμένι, μαθαίνοντας πως αδυνάτισα αλλά κράτησα την περιφέρεια -.- , θέλοντας να επιστρέψω Αθήνα για να διαβάσω αλλά και να ζωγραφίσω την Diva και μια τρελή χαρά!


Και έφτασε η μέρα της επιστροφής όπου έτρεχα μέσα στη βροχή με τη μητέρα μου να μου τσιρίζει να μπω στο αμάξι/να πάω κάτω από το υπόστεγο για να μη βραχώ. Που μυαλό όμως το τρελοκάτσικο που λέγεται Λίζα; :Ρ Είπαμε, αγαπάμε τη βροχή! Και φτάσαμε στο τρένο όπου μπήκαμε μέσα με το βιβλίο της Αγκάθυ Κρίστυ στο δεξί μου κουλό χέρι, τη βαλίτσα στο αριστερό χέρι και ένα κρουασάν παραμάσχαλα.


Μέσα στο τρένο λοιπόν από πίσω μας καθόταν ένα παλικαράκι... καλό παλικαράκι :Ρ Διάβαζε Χάρι Πότερ -το έκτο βιβλίο παρακαλώ- και το κατάλαβα γιατί όταν γύρισα το κεφάλι μου, διάβασα τον τίτλο ενός κεφαλαίου που έλεγε: Η σπηλιά. Τότε θυμήθηκα τον Ντάμπλντορ και άρχισα να βρίζω τον Ρέγκουλους Μπλακ. :Ρ Τέσπα, έμεινα με την Αγκάθα Κρίστυ, πονούσε η πλάτη μου, έβηχα σιγανά για να μην ξυπνήσω τη μητέρα μου, καθόμουν και χτυπιόμουν για να καταλάβω ποιος είναι ο δολοφόνος και έβριζα τους υπεύθυνους του τρένου που καθυστερήσαμε μία ολόκληρη ώρα!



Φτάνουμε Αθήνα και να σου η Λίζα άρρωστη! Φορώντας πιτζάμες έφτιαξα αμέσως τσάι ενώ εξηγούσα με βραχνή φωνή στον πατέρα μου πόσο άσχημη ήταν η νύφη. Φυσικά τσακώθηκα με τη μητέρα μου εάν πράγματι ήταν άσχημη ή όχι αλλά τελικά εγώ νίκησα Β) . Μου είπε συγχαρητήρια ο πατέρας μου για τις φωτόζ που τράβηξα (ε καλά τώρα, ο φωτογράφος Λίζα ήταν εν δράση :Ρ ) και μετά πήγα για νανί.


Και ποιο είναι τελικά το συμπέρασμα; Είναι Θεσσαλονίκη είναι μια άτιμη πόλη. Πήγα για ένα γαμό και επέστρεψα με βήχα, πόνο στο κεφάλι, πόνο σε όλο το σώμα και την αίσθηση πως έχει σαπίσει ο οργανισμός μου... και όλα αυτά κατά τη διάρκεια εξετάσεων. ο.Ο
Εντάξει καλά τα πήγα σήμερα και στο πιάνο και στη μουσική δωματίου (περαστικά κύριεεεεεεεε!) αλλά και στην αρμονία (Ο.Ο).



Tελική Πληροφορία: Άστα διάλα Σαλόνικα.



'Νύχτα!





Υ.Γ. Νο1 Όλες οι εικόνες είναι από deviantart εκτός από την μπουμπουνιέρα που την έβγαλα εγώ. :Ρ
Νο2 Αλλαγή εμφάνισης γιατί για γάμο μιλάμε αυτή την περίοδο :Ρ

Έχεις δίκιο.

Ναι έχεις δίκιο.

Κανω λάθη συνέχεια.
Έχεις δίκιο.
Δεν το κάνω σωστά.
Εντάξει, έχεις δίκιο.
Είμαι στον κόσμο μου και δε δουλεύω.
Χμ.. πριν λίγο κι εσύ αυτό έκανες αλλά εντάξει, έχεις δίκιο.

Tελικά πράγματι είμαι σα μια μαμά. Συμπεριφέρομαι προστατευτικά στους άλλους, οπισθοχορώ πάντα για να μην εκνευρίζονται οι άλλοι, προσπαθώ να τους ηρεμώ ακόμη κι αν καταπατώ τις επιθυμίες μου αλλά αυτό τελικά δεν είναι τόσο καλό όσο νόμιζα.


Γιατί αυτό όμως Λίζα;
Γιατί πολύ απλά δεν ξέρω εάν η σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο ανθρώπων βασίζεται στην υπομονή του ενός και τη συγκατάβασή του ή στο πραγματικό "κλικ" που υπάρχει μεταξύ τους.



Στην αρχή όμως αυτό το "κλικ" θα ήταν εμφανέστατο, σωστά;
Ναι γιατί αλλιώς δε θα είχε ξεκινήσει τίποτα. Μήπως όμως το "κλικ" αυτό ήταν για τις ομοιότητες των χαρακτήρων των δύο αυτών ανθρώπων; Μήπως έχουν κοινά κάποια "κακά όπως μας αρέσει να τα φωνάζουμε, χαρακτηριστικά τα οποία τους συνδίασαν με ένα παράξενο τρόπο;

Ποια είναι αυτά τα κακά χαρακτηριστικά;
Τώρα πραγματικά δεν ξέρεις; Όταν και οι δύο είναι πεισματάρες (ουπς! αποκάλυψα το γένος), στρίγγλες και εκνευριστικές η μία στην άλλη τότε πως δεν μπορούν να βρουν ένα κοινό σημείο;


Και τελικά ποιος έχει δίκιο; Η Α ή η Β;
Τι εννοείς;


Είπες στην αρχή πως έχεις άδικο άρα θα είσαι η Β εσύ, και η άλλη έχει δίκιο άρα θα είναι το Α αυτή. Ποια έχει δίκιο;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω.



Πφφφ... Πάντως ένα ισχύει: I'm a supergirl and supergirls don't cry.
Πφ... ² Τα 'πα και ελπίζω να ηρέμησα.
Νόουπ, δεν ήταν ποιοτική/βαρυσήμαντη/φιλοσοφική ανάρτηση, απλά κάτι της στιγμής.
'Νύχτα και τα λέμε!

Μια μηχανή με επιθυμίες

"...Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως ο άνθρωπος είναι μια μηχανή που παράγει συνεχώς επιθυμίες..."

Οι επιθυμίες μας χωρίζονται σε κάποιες κατηγορίες. Υπάρχουν οι υλικές επιθυμίες και οι ψυχικές επιθυμίες.

Οι υλικές επιθυμίες μας συνήθως μας δίνουν παροδική ευχαρίστηση. Ένα κουτί σοκολατάκια με λικέρ (μπλιαχ :Ρ ) από το αγαπημένο σας άνθρωπο, μια φωτογραφική κάμερα από τους φίλους σας, λεφτά για την επαγγελματική σας αποκατάσταση από τη δουλειά/σχολή σας... Όλα φτιαγμένα από αυτά που μας έδωσε η φύση και επεξεργασμένα από τον άνθρωπο.

Οι ψυχικές επιθυμίες μας, προσφέρουν ευχάριστες αναμνήσεις. Η αίσθηση της ευτυχίας όταν βρίσκεσαι με αυτούς που πραγματικά επιθυμείς είναι ανεκτίμητη. Η ανατριχίλα στη ραχοκοκκαλιά σου κατά τη διάρκεια ενός ηλιοβασιλέματος λόγω της προσωπικής και κρυφής σου απόλαυσης κι όχι λόγω του κρύου. Οι πεταλούδες στο στομάχι σου όταν κάποιος επιβεβαιώνει τα συναισθήματά του απέναντί σου είναι κάτι που θυμάσαι μέχρι τα γεράματά σου.

Οπότε ποιος ο λόγος να αναζητούμε την ψυχική ολοκλήρωση στα προϊόντα που εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε;
Και τι θα γίνει εάν ψάξουμε πιο βαθιά τους λόγους που δεχτήκαμε αυτό τα υλικά; Μήπως με τα σοκολατάκια ο άλλος ήθελε να δείξει το ενδιαφέρον του; Μήπως οι φίλοι μας με τη φωτογραφική μηχανή ήθελαν να μας προσφέρουν ευφορία; Μήπως τα λεφτά δείχνουν πως κάποιοι ανώτεροι και πιο μυαλωμένοι από εμάς πιστεύουν σε εμάς;

Άρα... που καταλήγουμε (γιατί ένα πρόβλημα έχει πάντα και τη λύση του, σωστά;) ; Αναζητούμε τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, την προσωπική μας ολοκλήρωση μέσω των αγαθών που υπάρχουν γύρω μας; Μέσω της νόθης ψυχαγωγίας θέλουμε να γεμίσουμε τον εαυτό μας συναισθήματα ενώ στην πραγματικότητα γινόμαστε χειρότεροι και πιο ευάλωτοι στα χτυπήματα που μπορεί να δεχτούμε από την ατυχία, τη μοίρα, τις συμπτώσεις... ή μήπως όχι; Ποια είναι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα;

Και τελικά, είμαστε πράγματι αυτό που πιστεύουν οι ψυχολόγοι; Κι αν ναι, τότε ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας; Το να εκπληρώσουμε όσες περισσότερες επιθυμίες μπορούμε μέσα στα λίγα -ή πολλά- χρόνια που θα ζήσουμε;



Τώρα θα κάθεστε και θα σκέφτεστε:
Πώς της βγήκε να γράψει αυτήν την τελείως κουλή ανάρτηση;
Και εγώ σας απαντώ:
Δε φταίω εγώ. Οι εξετάσεις φταίνε.

Α! Και το άκυρο της μέρας: Τελικά η κοπελίτσα της προηγούμενής μου ανάρτησης, βρήκε την ταυτότητά της στην ιστορία που έχω πλάσει για εκείνη. Ναι, τελικά τη συνέχισα και δεν την παράτησα. Να δω που θα με βγάλει αυτό τώρα...

Καλή σας νύχτα και όνειρα γλυκά!

Στιγμές Έμπνευσης

Ένα βράδυ πριν δύο εβδομάδες μια αναλαμπή έμπνευσης έκανε τούκου τούκου στην είσοδο του εγκεφάλου μου. Ακούγοντας ένα ψυχοπλακωτικό κομμάτι από το σάουντρακ μιας υπέροχης ταινίας, μελαγχόλησα και αποφάσισα να γράψω στο Microsoft Word την έμπνευση της στιγμής. Έτσι κι αλλιώς λένε πως αυτές οι στιγμές διαρκούν λίγο και εμφανίζονται σπάνια. Έπρεπε να αδράξω την ευκαιρία.
Ιδού λοιπόν το αριστούργημα του Νανουρίσματος από την ταινία "Pan's Labyrinth" (είναι καλό για μουσική υπόκρουση ενώ διαβάζετε).

Πηγή φωτογραφίας: deviantart

"Είχε νυχτώσει ήδη. Το λιγοστό φως του φεγγαριού τρυπούσε μέσα από τις παλιές κουρτίνες του δωματίου όπου κυριαρχούσε η ησυχία. Στο κρεβάτι δίπλα από το παράθυρο ήταν ξαπλωμένη μια νέα κοπέλα με τα άτια ορθάνοιχτα. Έβλεπε πως η σκιά άφηνε το φως της Σελήνης να εισβάλει στα εδάφη της και μετρούσε κάθε σαντιμέτρ που κέρδιζε το φως στη μάχη εκείνη.

Άλλη μια άγρυπνη νύχτα. Εφτά στο σύνολο όλες οι άγρυπνες νύχτες που είχε περάσει. Τα μάτια της κοίταξαν αλλού, αφήνοντας για λίγο την εμπόλεμη ζώνη στο πάτωμα, και εστίασαν στις ρίγες που είχε το σεντόνι του κρεβατιού της. Κίτρινο, μπλε, πράσινο, άσπρο, ροζ, μωβ, κόκκινο... Κόκκινο. Λάθος χρώμα. Ένιωσε το λαιμό της να ξερένεται και τα μάτια της κοίταξαν το ταβάνι.

«Υπάρχει μόνο μαύρο και άσπρο. Κανένα άλλο χρώμα. Μαύρο και άσπρο. Μαύρο και άσπρο. Τίποτα άλλο εκτός από μαύρο και άσπρο» άρχισε να λέει ενώ έσφιγγε τα δόντια της. Τα σκασμένα χείλη της κουνιόντουσαν με τρελή ταχύτητα καθώς έλεγε ψιθυριστά αυτά τα λόγια. Σταμάτησε όταν η κατάσταση του λαιμού της δεν της επέτρεψε την επανάληψη των χρωμάτων.

Ήξερε πόσο εξαντλημένο ήταν το σώμα της αφού εκείνη η ίδια το είχε φέρει σε εκείνη την κατάσταση. Έτρεμε ολόκληρη νιώθοντας παγωμένα τα πόδια της ενώ διένυε τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη. Δεν είχε αρκετές δυνάμεις για να κουνήσει κάποιο μέλος του σώματός της γιατί δεν υπήρχε ούτε μια στάλα δύναμης μέσα της. Ψυχικής και σωματικής. Ήξερε βέβαια πως η μια φέτα ψωμί που έφαγε το μεσημέρι συνέβαλε σε αυτήν της την κατάσταση αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα.

Ο λαιμός της επιζητούσε λίγο νερό, το είχε ανάγκη. Κίνησε πάλι τα μάτια της προς την πόρτα. Κοίταξε κάτω στο πάτωμα και είδε την -παγωμένη πια- σούπα της και ένα ποτήρι νερό. Φανταζόταν πως θα έτρεχε προς τα εκεί σαν αγρίμι, χρησιμοποιώντας ηράκλεια δύναμη. Έβλεπε πως θα έπιανε το ποτήρι με τρεμάμενα χέρια, φοβούμενη πως θα το χύσει όλο κάτω. Ένιωθε την αίσθηση του κρύου νερού στα ξερά της χείλη και την ανακούφιση του λαιμού της στο υγρό. Ήξερε ήδη το δρόμο που θα τραβούσε η μια γουλιά που θα έπινε... Τότε το στομάχι της διπλώθηκε στα δύο και η όποια επιθυμία της για νερό χάθηκε στη στιγμή. Επέστρεψε στην πραγματικότητα και έπεισε τον εαυτό της πως δε βρισκόταν σε θέση να ενδιαφέρεται για την υγεία της.

Τα μάτια της καρφώθηκαν και πάλι στο πάτωμα. Πολλά είχαν συμβεί εκεί ενώ εκείνη ονειροπωλούσε. Το φως υποχωρούσε και η σκιά επέστρεφε θριαμβευτικά στα παλιά της λιμέρια. Παρέμεινε ακίνητη ξέροντας πως γνώριζε το τέλος εκείνης της μάχης πριν καν αρχίσει.

«Η σκιά νικάει πάντα, όσο ισχυρό κι αν είναι το φως...» ψιθύρισε και τα μάτια της παρέμειναν κλειδωμένα στην υποχώρηση του φωτός."

Πολύ μελό; Πολύ κατατονικό; Πολύ απαισιόδοξο;
Έτσι ήταν η διάθεσή μου εκείνη την στιγμή και μπορώ να πω πως έγινε και χειρότερα μετά από αυτό το κομμάτι.
Δεν πρόκειται να ξαναγράψω κάτι ακόμη κι αν έχω την έμπνευση του Ντοστογιέβσκι.


Καλό σας βράδυ.