Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

The Things I truly hate

  • Compulsory food.
  • The discrimination I faced when I was younger. Actually, there still exist some stereotypes these days, but I just don't care.
  • Not being able to download songs I've been looking for ages.
  • Some chicks who suppose that are able to drive me crazy. Well, you can't. xD
  • Some jerks who suppose that are able to drive me crazy. Surely, you can't. xD
  • The moments I confuse Greek words with English, Russian, Japanese etc.
  • High tech mobile phones.
  • Weird headphones.
  • Orange.
  • Oranges.
  • Orange juice.
  • White chocolate.
  • The prejudice most of the people have towards rich people's children. The prejudice I have towards those kids. Shit, I'm acting like a selfish, miserable, little kiddo.
  • When I act like a selfish, miserable, little kiddo.
  • When they think that I'm silly and blind. Yeah man, I've heard the things you said about me. :)
  • These times I cry.
  • These times I'm confused.
  • These times I think. I don't want to think. Everything gets confused and blur.
  • When I have too many things to do.
  • The discussions about my future.
  • My overprotective family.
  • When others worry about me. I don't need your worries. You make me feel worse. It's like I'm not capable of achieving my goals.
  • When I forget the lyrics of the song I've looking for so many years.
  • When I love my crazy, bitchy side. xD It's supposed to be bad, right?
  • When I don't have time to spend for my blog. -.-





That's all.

Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010

Επρόδωσαν την Αρετή



[..]
Νύχτα βαθιά. Με πνεύμα οργής έσπρωξα το κρεβάτι.

Άνοιξα τις αραχνιασμένες κάμαρες. Καμία
ελπίς. Απ' το παράθυρο, του τελευταίο διαβάτη
είδα τη σκιά. Κι εφώναξα στριγγά στην ησυχία:
"Δυστυχία!"

Η φρικτή λέξη με φωτιά στον ουρανόν εγράφη.
Δέντρα τη δαχτυλοδειχτούν, αστέρια την κοιτούνα,
επιγραφή την έχουνε τα σπίτια κι είναι τάφοι,
ακόμη θα την άκουσαν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε.

-Καρυωτάκης


Όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα καλά.
Καληνύχτα.

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010

Ξεχασμένα Γράμματα

Απ' όταν ήμουν μικρή, ήμουν περίεργη. Δε μου άρεσε η υπερβολή στην έκφραση των συναισθημάτων, δε μου άρεσε να μου λένε πόσο καλή/όμορφη/έξυπνη ήμουν, δε μου άρεσε να μου λένε τη λέξη 'αγαπώ' σε διαφορετικές κλίσεις ή διαφορετικούς χρόνους. Ήμουν γαϊδουράγκαθο όπως με ονομάζει πολλές φορές η μητέρα μου.
Τουλάχιστον αυτό θυμάμαι από τον εαυτό μου, κάθε φορά που κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν.
Η μητέρα μου πάλι θυμάται άλλα.
Καθάριζε το κομοδίνο της και έβγαλε ένα μικρό, λευκό φάκελο όπου μέσα υπήρχαν πολύχρωμα χαρτιά. Έτυχε εκείνη την στιγμή να τελειώνω το διάβασμα στο πιάνο και μόλις είδα τον φάκελο, με ενδιαφέρον την πλησίασα. Εκείνη μου χαμογέλασε και δεν είπε πολλά. Έπρεπε εγώ να ενδιαφερθώ για το φάκελο. Τη ρώτησε τι περιείχε και εκείνη μου είπε πως μέσα βρίσκονταν τα γράμματα που έγραφα εγώ και ο αδελφός μου σε μικρή ηλικία. Τότε άρχισε να τα διαβάζει.
Σας παραθέτω μερικά από αυτά, μαζί με τα ορθογραφικά λάθη που έκανα:
"Μαμά είσαι η καλύτερη μαμά που έχω δει σε αγαπάω πολύ μα πάρα πολύ έβαλα αυτοκόλητα για να είναι πιο ωραία η κάρτα"
"Μαμά
Μαμά είσαι η πιο αγαπημένη μου μαμά εσύ πάντα μας πας στο σχολείο μας δίνης φαγειτό να τρόμε για να πάμε στο σχολείο αλλά σήμερα μας πήγες στο σχολείο με πήγες στα αγγληκά και με πήρες από τα αγγληκά. Σου χρειάζεται μια ξεκούρασι τώρα μαμά πρέπει να κειμηθείς και έτσι θα ξεκουραστής"
*Μ' αρέσει που το 'χρειάζεται' το έγραψα ολόσωστα ενώ το φαγητό το σκότωσα*
"Μανούλα χρόνια πολλά!" μέσα σε μια τεράστια ροζ καρδιά από χαρτόνι.
"Μαμάκα χρόνια πολλά να σε χαιρόμαστε!" μέσα σε φύλλο τετραδίο και μια καρδιά όπου είχε μάτια, στόμα, μύτη και μαλλιά.
"Μαμάκα περαστικά!" μέσα σε ένα χαρτί Α4 σε σχήμα κάρτας όπου έχει μέσα πολλά ποντικάκια που σχεδίασα τότε.
"Μπαμπά
Μπαμπά σ'αγαπό πολύ εσύ μας κάνεις πείτσα εσύ μας κάνεις τα πάντα και αφού μας κάνεις τα πάντα σκέφτηκα να σου κάνω αυτό το γράμα αλλά δεν πρέπει να το πετάξεις γιατί είναι πολύ καλό γράμα"
"Αγαπημένε μου μπαμπά! Χθες που είχες γενέθλια είσουνα ήρεμος. Όταν έχεις μπαμπά γενέθλια και γιορτή να είσε ευτηχησμένος και να ευχαριστήσης όλους που σου φέρανε τα δοράκια. Και όταν εμείς σου τραγουδήσαμε το τραγουδάκι χάρικα πολύ!"
Μετά τα ειρωνικά και καθόλου κολακευτικά μου σχόλια για την νοημοσύνη και την ορθογραφία μου, η μητέρα μου με έβρισε. :Ρ Μετά με ενημέρωσε πως κάρτες λάμβανε μέχρι και την τρίτη δημοτικού.
Με ρώτησε τι είχε συμβεί και είχα σταματήσει τις κάρτες από τότε.
Αν θυμόμουν, θα της έλεγα.

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Πραγματικότητα VS Λογοτεχνία (1)

Καλησπέρα.

Η ανάρτηση που ακολουθεί:

α) Αναφέρεται στα γεγονότα της προηγούμενης Δευτέρας. Όχι της χθεσινής, αυτηνής πριν οχτώ μέρες.

β) Παίζει να είναι ψιλοβαρετή και

γ) Επηρεάστηκε πολύ από ένα κείμενο της Αγανακτισμένης Έφηβης




Σκηνή Βιβλίου


Πολλοί περαστικοί μπήκαν ορμητικά στην μικρή καφετέρια. Τυλιγμένοι μέχρι το λαιμό με τα χοντρά παλτό τους, χαιρέτισαν τον Δημήτρη που τους ρώτησε τι ήθελαν να πιουν μια τόσο βροχερή μέρα. Εκείνη την στιγμή μια αστραπή ακούστηκε και μία φοιτήτρια αναρωτήθηκε πως θα επέστρεφε στο σπίτι της.

Εκείνη καθόταν σε μία γωνία της καφετέριας. Διάβαζε το βιβλίο που της πρότεινε η καθηγήτρια της λογοτεχνίας ενώ έπινε τη σοκολάτα της. Της φαινόταν αρκετά ενδιαφέρον και ήταν του γούστου της καθώς της άρεσε η κλασική λογοτεχνία. Είχε τυλιχτεί με τη ζακέτα της αν και επικρατούσε μια ζεστή ατμόσφαιρα στο μέρος. Μερικές στιγμές ανατρίχιαζε αλλά ευτυχώς δεν είχε βραχεί λόγω της ομπρέλας που κουβαλούσε.




Πραγματικότητα


Καθόταν στο πεζούλι μιας βρώμικης πολυκατοικίας. Είχε βάλει την τσάντα της και τη βρεγμένη, λεπτή ζακέτα σε μία γωνία που περίμενε να είναι πιο καθαρή ενώ εκείνη ήταν συγκεντρωμένη στο βιβλίο της. Είχε ακούσει πως πραγματικά άξιζε και αποτελούσε ένα διεστραμμένο, ψυχολογικό θρίλερ. Εκείνη το μόνο που έβλεπε ήταν οι δίχως νόημα σκέψεις του βαρετού πρωταγωνιστή. Άδικα το είχε ξεκινήσει.

Τα μαλλιά της έσταζαν ενώ η μαύρη φόρμα της είχε κολλήσει στο δέρμα. Τουρτούριζε από το κρύο και έτρεμε δίχως σταματημό καθώς ήταν βρεγμένη κυριολεκτικά μέχρι το κόκκαλο. Πολλοί χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση για να χαρακτηρίσουν τις λίγες σταγόνες βροχής πάνω στο κεφάλι τους ως σοβαρή νεροπομπή μα εκείνη είχε βιώσει μια πραγματική καταιγίδα.

Άστραψε και άκουσε μία μητέρα να παραπονιέται στο παιδί (;) της. Τον προέτρεπε να προχωρήσει γρηγορότερα για να φτάσουν στο σπίτι τους αρκετά επιθετικά κατά την γνώμη της.

Τους κοίταξε, ξεφύσηξε και επέστρεψε στο βιβλίο της.




Σκηνή Βιβλίου


"Μήπως θέλεις κάτι άλλο;"

"Όχι, ευχαριστώ Δημήτρη" του απάντησε και άστραψε ένα λαμπερό χαμόγελο.

Έβγαλε το iPod της και έβαλε τα λευκά ακουστικά στα αυτιά της. Έψαξε για λίγο στη λίστα των τραγουδιών και έβαλε να παίζει ένα κομμάτι των Radiohead. Αν και της άρεσε η χαλαρωτική μουσική της καφετέριας, εκείνη διάβαζε μόνο με Radiohead.

Ήπιε λίγο από τη σοκολάτα της και πρόσεξε τον κόσμο απ' έξω. Πολύχρωμες ομπρέλες με βιαστικούς ιδιοκτήτες κινούνταν ταχύτατα στα πεζοδρόμια. Τα αυτοκίνητα -παραδόξως- δεν κόρναραν και ακολουθούσαν τις οδηγίες του αστυνομικού που βρισκόταν εκεί κοντά.

Αναστέναξε και γύρισε το βλέμμα της στους θαμώνες του καφέ. ΄Πρόσεξε μερικές παρέες που συζητούσαν ζωηρά, φοιτητές με λάπτοπ να γράφουν τις εργασίες τους και μοναχικούς τύπους που διάβαζαν εφημερίδα.

Χαμογέλασε με την αντίθεση της κατάστασης και έβαλε το σελιδοδείκτη στη σελίδα που είχε μείνει.



Πραγματικότητα


Έβγαλε το μπουκάλι με το νερό μα με λύπη πρόσεξε πως ήταν άδειο. Έβρισε την τύχη της και έβαλε το μπουκάλι στη θέση του. Πήρε το χιλιοχτυπημένο κινητό της και σύνδεσε τα ακουστικά της. Φόρεσε το δεξί ακουστικό και άρχισε να πειράζει τα καλώδια. Το αριστερό έκανε απεργία εδώ και ένα μήνα. Δούλευε μόνο όταν το καλώδιό του βρισκόταν σε μία συγκεκριμένη θέση. Έβαλε το Exit music (for a film) και χαλάρωσε μόλις άκουσε τις πρώτες συγχορδίες. Κοίταξε τους ανθρώπους γύρω της και ξίνισε.

Σκούρα χρώματα επικρατούσαν παντού ενώ οι άνθρωποι περπατούσαν με νεύρο για να βρουν καταφύγιο. Άλλοι -κυρίως ηλικιώμενοι- κοιτούσαν καχύποπτα γύρω τους και εκείνη ήταν ένα από τα θύματά τους. Καθώς περνούσε από μπροστά της ένας, αδιάκριτα κόλλησε τα μάτια του πάνω της.

"Με συγχωρείτε δεν έχετε ξαναδεί κάποιον να διαβάζει κάτω από μία πολυκατοικία; Μες τη βροχή; Βρεγμένο; Χωρίς καμία απολύτως όρεξη;" σκέφτηκε μα κράτησε την έκφρασή της βαριεστημένη.
Ύστερα ένα ζευγαράκι πέρασε από μπροστά της, του οποίου τη συζήτηση άκουσε δίχως να το θέλει.
"Τι δουλειά είχες μαζί του;"
"Τι έχεις πάθει ρε μ***** μου και έχεις κολλήσει με αυτόν;"
"Αυτός ο μ****** σε θεωρεί π***** του κερατά και για αυτό σε κυνηγάει, τη μ***** μου μέσα!"
Μετά έφυγαν.
Αποστήθισε τον αριθμό της σελίδας στην οποία βρισκόταν και έκλεισε το βιβλίο. Πρόσεξε πως το πάνω μέρος ήταν ελαφρώς βρεγμένο και ξίνισε ξανά. Το είχε δανειστεί από τη βιβλιοθήκη του σχολείου και δεν μπορούσε να το επιστρέψει σε τέτοια κατάσταση.
Μάζεψε τα πράγματά της και άφησε τη βρεγμένη ζακέτα της γύρω από τους ώμους της. Έτρεμε ολόκληρη ενώ κρύωνε σε πολλά σημεία.
Δυνάμωσε τη μουσική στα αυτιά της και σηκώθηκε όρθια. Ήταν καιρός να φύγει.












Ο τίτλος γράφει (1) γιατί πολύ απλά αυτό το κομμάτι είναι το πρώτο μέρος από την ανάρτηση που ήθελα να κάνω. Πρέπει να παραθέσω το λάπτοπ σε ένα άλλο μέρος της οικογένειας και να στρώσω τα κρεβάτια. Μετά, θα πάω για ύπνο σαν καλό κοριτσάκι. :Ρ


Σημειώσεις:

α) Το κομμάτι που παίζει είναι όπως καταλαβαίνετε το τραγούδι που ανέφερα πιο πάνω.
β) Τελικά η καθηγήτρια μου επέστρεψε σήμερα τις παραγράφους. Το σχόλιό της ήταν αυτό: "Εντάξει.. Δεν ήταν χάλια"
γ) Σταυρώστε τα δάχτυλά σας για αύριο. xD




Καλό σας βράδυ!




Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

Sweet Sixteen... LAME!

Καληνύχτα; Καλημέρα; Καλησπέρα; Δεν ξέρω τι λέμε τέτοια ώρα. :Ρ Ως συνήθως, η νυκτόβια Ονειροπαγίδα στήνει τις... παγίδες της για να πέσετε και να συλλέξει τα όνειρά σας.
Σήμερα δε σκόπευα να κάνω καινούργια ανάρτηση. Σκεφτόμουν πως θα ήταν πολύ μπανάλ να γράψω κάτι τη μέρα των γενεθλίων μου. Θέλω να πω, όλοι αυτό κάνουν, σωστά; Όμως, ως γνωστή Ονειροπαγίδα, άλλαγα γνώμη καθώς πρόσεξα στον καθρέφτη της τουαλέτας το δεξί μου αυτί. Μην ανησυχείτε, θα μάθετε για αυτό αργότερα. Σημείωση: Αυτό που διαβάζετε είναι προϊόν πείνας, κούρασης και χασμουρητού.
Και που λέτε, πριν από δεκαέξι χρόνια μία νεαρά πήγε να γεννήσει. Χωρίς ρεύμα, μες τη μαύρη μαυρίλα (λέτε για αυτό να έχω προβλήματα όρασης; ο.Ο) και χωρίς το συζυγό της δίπλα της (βλέπετε ταξίδευε ο χρυσός μου!) γέννησε στις 17:30 μία μικρή Θεά... εμένα Β) *εδώ γελάμε*.
Μετά από λίγες μέρες η μητέρα μου ήρθε να με πάρει από το μαιευτήριο. Μπαίνει στο θάλαμο με το γιατρό και βρίσκει την κορούλα της. Όταν με βλέπει καλά καλά, αρχίζει το κλάμα. Όχι, δεν ήταν λόγω συγκίνησης. Δε χαιρόταν που θα είχε μία κοπέλα για να της χτενίζει τα μαλλιά. Έκλαιγε από τη θλίψη της καθώς πίστευε πως ήμουν ένα άρρωστο μωρό. Βλέπετε, το δεξί μου αυτί ήταν λίγο παράξενο. Ενώ το πάνω μέρος των αυτιών όλοι οι άνθρωποι το έχουν στρογγυλό και μαλακό εγω guess what: δεν το έχω! :D Πάνω πάνω το αυτί μου είναι ολόισιο, σαν τα ξωτικά ένα πράγμα. :Ρ
Κλαίει η μητέρα μου, πιστεύει πως είμαι άρρωστη, πως έχω προβλήματα με την ακοή και ο γιατρός μένει κόκκαλο. :Ρ Της δείχνει ύστερα μωρά που είχαν πραγματικά προβλήματα και βασίλευε άκρα του τάφου σιωπή.
Τον επόμενο χρόνο οι γονείς μου προσπάθησαν να κάνουν τα πάντα για να γίνει το αυτί μου "κανονικό". Μέχρι και ζελοτέιπ μου είχαν κολλήσει, δίνοντας το "σωστό σχήμα" και εγώ τσίριζα σαν τρελή. xD Στο τέλος σταμάτησαν τις προσπάθειες και αποδέχτηκαν το γεγονός πως θα έμενα με τέτοιο αυτί τα επόμενα χρόνια. :Ρ
Εκείνη τη χρονιά, εγώ, το θεϊκό μωρό είχα καταφέρει τα εξής:
α) Μου είχαν βγάλει τον ώμο γιατί ήθελαν να μου κάνουν γυμναστική.
β) Υπήρχε περίπτωση να έχω πρόβλημα στα πόδια μου και με τρέχανε μωρό παιδί σε αξονικές εξετάσεις. Τελικά ήμουν μια χαρά :Ρ
γ) Είχα μπουσουλήσει μέχρι το πιάνο του σπιτιού μας και είχα σηκωθεί όρθια με τη βοήθεια του σκαμπό. Μετά έπεσα. Χτύπησα. Έκλαψα.
δ) Είχα κατάξανθο μαλλί. ο.Ο Πλατίνα λέμε ο.Ο
ε) Είχα σημάδια που κανείς δεν ήξερε από πού ήρθαν. :Ρ
Γενικά, τα χρονάκια πέρασαν και η μικρή Ονειροπαγίδα μεγάλωσε με το αυτί της για παρέα. :Ρ
Η μητέρα μου μέχρι πρόσφατα πίστευε πως είχα πρόβλημα με το αυτί μου. Πως δε μου άρεσε, πως είχα κόμπλεξ, πως μου φαινόταν παράξενο και ήθελα να το ξεφορτωθώ. Αυτό που δεν γνώριζε ήταν πως ποτέ δεν αντιπάθησα το αυτάκι μου. Το ξωτικίσιο αυτί μου με έκανε να πιστεύω πως ήμουν η μοναδική σύντροφος που θα μπορούσε να έχει ο Λέγκολας στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το αυτί μου μου έδινε την εντύπωση πως είχα special δυνάμεις και καλύτερη ακοή από τους άλλους.
Εντάξει, μερικές φορές με εκνευρίζει. Όταν κάνει κρύο συνήθως μου πονάει το πάνω μέρος και αναγκάζομαι να το καλύπτω γιατί γίνεται πιο σκληρό και τσούζει αλλά μ' αρέσει αυτό! :D
Και να που φτάσαμε στο 2010 όπου γίνομαι επισήμως δεκαέξι χρονών. Με το αυτί μου χουχουλιασμένο κάτω από τη στρώση των μαλλιών μου να με συντροφεύει χαρωπά χαρωπά.
Ήθελα να πω πολλά φιλοσοφικά πράγματα σήμερα, σκέψεις που με κατακλύουν αυτές τις μέρες αλλά κατέληξα να μονολογώ για το αυτάκι μου, που δε θα του κάνω χειρουργείο για να γίνει "κανονικό".
Εγώ και το αυτί μου είμαστε απροσάρμοστοι τύποι και μας αρέσει.
Καληνύχτες!

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ηλίθιο σχέδιο

Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό γιατί πραγματικά είμαι εκνευρισμένη.
Πώς μπορεί ένα σκίτσο, μία ηλίθια ζωγραφιά να σε βάλει σε σκέψεις; Πως μπορεί ο συνδιασμός μολυβιού, ορισμένων γραμμών πάνω σε ένα φύλλο χαρτί να οδηγήσουν στα νεύρα που έχω τώρα; Και γιατί, μα γιατί να με επηρεάζουν όλα αυτά;
Ευτυχώς έχω μία κανονική απάντηση για την τελευταία ερώτηση. Όντας -χαμογέλα, το βλέπω πως θέλεις να το κάνεις- τελειομανής και νευρικός άνθρωπος, το να μην μπορώ να εξηγήσω κάτι μου τη δίνει. Το να μην μπορώ να δικαιολογήσω μια πράξη ή να βρω την πηγή της με φτάνει στα όριά μου. Αρχίζω να παίζω με τα μαλλιά μου νευρικά, δαγκώνω τα χείλη μου μέχρι που βγαίνει αίμα και όλο το σώμα μου βρίσκεται σε εγρήγορση. Ναι, αυτή είναι η φάση όπου σκέφτομαι πολύ σοβαρά και με τρομερή προσήλωση κάτι.
Αυτή η ζωγραφιά με οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Βασικά, τι ήθελα και έκατσα να ζωγραφίσω; Όχι, ήμουν χαζή και σκεφτόμουν την πυραμίδα με τη φρατζόλα! Άλλη μια βλακεία που είχα σχεδιάσει που τώρα πρέπει να βρίσκεται στον κάδεο σκουπιδιών του σχολείου μου. Αυτή η πυραμίδα και η ανάγκη μου να θυμηθώ πως ήταν, οδήγησε στα παράξενα χέρια και τα τρία πορτοκάλια. Μη μιλήσω για τη φράση.
Και ενώ είχα πάμπολλα αρνητικά στοιχεία για να μην κάτσω στην αναθεματισμένη κουζίνα εγώ εκεί, κλασική πεισματάρα, να κάνω αυτό που θέλω. Έκατσα στην καρέκλα, κοίταξα τα λευκά φύλλα και έπεσα σε κώμα. Τι έπρεπε να κάνω; Οέο; Τράβηξα μια μικρή καμπύλη και τότε έφτιαξα το γράμμα "Υ". Τσουπ, μου βγήκε η φράση που σχημάτισα κατευθείαν στο μυαλό μου. Μετά βγήκαν και τα πορτοκάλια και η συνέχεια...
Και ορίστε λοιπόν, κάθομαι στο λάπτοπ λίγα λεπτά πριν τις δύο και γράφω μία ανώφελη ανάρτηση... as always. Τα δάχτυλά μου όταν σταματώ να πληκτρολογώ βασανίζουν τις μπροστινές τούφες της -παλιότερης- φράτζας μου ενώ μετά τρίβονται μεταξύ τους. Το μυαλό μου είναι χαμμένο στις λέξεις που μου ανέφεραν και με κάνουν να σκέφτομαι. Βλέπετε, μίλησα για αυτό το άθλιο σχέδιο σε τρεις ανθρώπους που εμπιστεύομαι και γνωρίζουν αρκετά πράγματα -αν και με τσιτώνει μερικές φορές αυτό- και έδωσες ενδιαφέρουσες απόψεις.
Τελικά τι συμβολίζουν τα πορτοκάλια; Εμένα ή τη μοναχικότητα; Και το χέρι με την κορδέλα, θέλει να προφυλάξει κάτι με την κορδέλα, δείχνει επιφυλακτικότητα ή είναι ο δολοφόνος της ιστορίας; Μη μιλήσω για τη φράση και τα άλλα χέρια, δεν έχω πια δύναμη.
Άλλη μια νύχτα όπου θα καταναλώσω το γάλα της ζωής μου για να μπορέσω να κοιμηθώ. Άλλη μια νύχτα που το κεφάλι μου είναι έτοιμο να σπάσει. Άλλη μια νύχτα που σκέφτομαι.
Να με πάλι, σχεδόν τραβάω τις τρίχες στο κεφάλι μου. Θα καραφλιάσω έτσι όπως πάω.
Καληνύχτα σε όσους μπορούν να κοιμηθούν, καλή συνέχεια σε όσους πάλι κάνουν παρέα στις νυτερίδες.

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

Βιβλία, βιβλία, βιβλία...

Πολλά πολλά βιβλία!

Βιβλία εδώ, βιβλία εκεί. Βιβλία στη γωνία του δωματίου, βιβλία μέσα στην τσάντα του φροντιστηρίου, βιβλία στο ντουλαπάκι της τουαλέτας, βιβλία σε ένα κούφωμα της κουζίνας, βιβλία πάνω στο πιάνο, βιβλία μέσα στο σκαμνάκι του πιάνου.



Βιβλία μικρά, βιβλία μεγάλα, βιβλία μεσαίου μεγέθους. Βιβλία παλιά, βιβλία καινούργια. Βιβλία με άρωμα φρέσκο, βιβλία με ξεθωριασμένες κίτρινες σελίδες. Βιβλία με πυκνές γραμματοσειρές, βιβλία με εφτά λέξεις ανά γραμμή. Βιβλία με σκληρό εξώφυλλο, βιβλία με χάρτινη, φτηνιάρικη μπροστινή σελίδα.



Βιβλία επιστημονικής φαντασίας, βιβλία μαγικά, βιβλία κλασικής λογοτεχνίας, βιβλία φιλοσοφικά, βιβλία δραματικά, βιβλία θεάτρου, βιβλία φροντιστηρίου, βιβλία σχολείου, βιβλία με ποιήματα, βιβλία πολιτικά, βιβλία εφηβικά, lame βιβλία, βιβλία που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους.



Ναι Λάζαρε, έχω πει τη λέξη "βιβλία", 37 φορές. :Ρ



Άραγε πως εισήλθα στο μαγικό κόσμο των τυπωμένων λέξεων; Χμ... Θυμάμαι. Θυμάμαι και πολύ καλά μάλιστα. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν "Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά". Ναι, το δεύτερο βιβλίο της σειράς. Μου το είχε κάνει δώρο η κυρία στην οποία δούλευε η μητέρα μου. Πίστευε πως θα μου άρεσε και είχε δίκιο. Το είχα κρατήσει στα χέρια μου το 2001 εάν δεν κάνω λάθος. Ήμουν ένα μικρό, χαζό παιδί, έφτα χρόνων που πήγαινε στη δευτέρα δημοτικού. Είχα κάτσει να το διαβάσω και στην αρχή πίστευα πως ο Χάρι είχε τρελαθεί. Αργότερα, η Κάμαρα με τα Μυστικά μου φαινόταν σαν ένα μικρό δωματιάκι -περίπου σαν μια μικρή αποθηκούλα- που έκρυβε πολλά μυστικά, γραμμένα σε παλιά ημερολόγια.



Μην με παρεξηγείτε, ήμουν μικρό. Και λίγο καθυστερημένο.



Ο Χάρι Πότερ με έμπασε δυναμικά στον κόσμο των βιβλιοφάγων. Κατέληξα να ξεκοκκαλίζω τα βιβλία που είχαμε στη βιβλιοθήκη -τα οποία δεν ήταν ιδιαίτερα πολλά- και guess what: η μυωπία χτύπησε μου χτύπησε την πόρτα. Βλέπετε, δεν ήταν και το πιο σοφό πράγμα το να διαβάζω τη νύχτα έξω στο μπαλκόνι με ένα κιτρινιάρικο φως για συντροφιά.



Και να που έφτασα στο 2010. Την Παρασκευή αγόρασα πέντε βιβλία τα οποία σκεφτόμουν ολόκληρο καλοκαίρι και από τότε προχωράω λες και μου 'χουν κάνει Crucio. Περπατάω και τα βλέπω παντού. Στο δωμάτιο του αδελφού μου το μάτι μου πέφτε στο Κορίτσι με τα Πορτοκάλια. Στο δωμάτιο των γονιών μου στέκεται περήφανος ο Ντοστογιέβσκυ με Το Υπόγειο. Τρέχω στην κουζίνα για να βρω τη σωτηρία μου και να σου Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. Επιστρέφω στο δωμάτιό μου και εκεί βλέπω τον Όργουελ να μου χαμογελάει ειρωνικά με τα δύο του βιβλία: 1984 και Η Φάρμα των Ζώων.



Με καταδιώκουν παντού!



Και επιστρέφουμε πάλι στη σοβαρότητα... :Ρ



Βιβλία.... Βιβλία... Βιβλία...



Χμ... μου φαίνεται πως θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες όπου θα περιέγραφα την μαγεία των πυκνογραμμένων λέξεων αλλά αυτό δε θα είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα, σωστά;

Έτσι, για κλείσιμο θα σας παραθέσω λίγες από τις αγαπημένες μου φράσεις στο "Το κορίτσι με τα Πορτοκάλια".




"Τι κοινό έχουν οι δημοσιογράφοι και οι γονείς; Την περιέργεια. Και τι κοινό έχουν οι πολιτικοί και τα παιδιά; Ότι τους θέτουν διαρκώς ερωτήσεις που δεν επιδέχονται πάντα απλές απαντήσεις."


"Ζευγάρι θα πει 'εμείς οι δύο' και αυτό το 'δύο' είναι σαν να μην μπορεί πια να διαιρεθεί."


"Το όνειρο του απίθανου έχει δική του ονομασία. Το αποκαλούμε 'ελπίδα'."


"Η ζωή είναι μία τεράστια κλήρωση όπου ορατοί είναι μόνο οι λαχνοί που έχουν κερδίσει."




Λίγο πριν σας πω αντίο, θα σας δώσω όμως και την πιο πετυχημένη -κατ' εμέ- φράση του βιβλίου. Μπορεί να μην την καταλάβετε, μπορεί όμως κι όχι. Εμένα με έκανε να σκεφτώ.




"Θα μπορούσε κάλλιστα στη θήκη του βιολιού να κουβαλάει φλογέρα. (Και τότε δε θα τη λένε Ιζαμπέλα. Θα τη λένε απλώς Κάρι.)"




Καλή συνέχεια!

Και μην ξεχνάτε, κανένα πορτοκάλι δεν είναι ίδιο με το άλλο.

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010

Πάντα δεύτερη...

Καλησπέρα.
Αυτές τις τρεις εβδομάδες που δεν έκανα καμία καινούργια ανάρτηση, έφταιγε το ότι είχα πάει διακοπές. Αυτό που έμεινε ίδιο όμως είναι το βλακώδες συναίσθημα που είχα πριν, αυτό το συναίσθημα που με επισκέφτηκε και σήμερα.

Λίγο πριν φύγω είχα μία έντονη δυσαρέσκεια. Δυσαρέσκεια ως προς τα πάντα. Ως προς τους γύρω, τους γνωστούς, τους άγνωστους, τους μακρινούς μου ανθρώπους, τον εαυτό μου. Αφορμή για αυτή την αίσθηση -απ' όσο θυμάμαι- ήταν ένα κείμενο που είχα διαβάσει, ένα κείμενο που είχε γράψει μια κοπέλα σε μορφή ιστορίας.

H πρωταγωνίστρια ένιωθε μόνη της. Πίστευε πως ήταν μόνη της. Ήταν σίγουρη πως ήταν ένα μηδενικό, ένα άτομο που περνούσε απαρατήρητο στους συνομιλήκους του και ήταν σημαντικό μόνο στην οικογένειά του. Κάτι που με έναν παράξενο τρόπο με έκανε να την καταλάβω. Ύστερα όμως, ανέφερε πως υπήρχε ένας που νοιαζόταν για αυτή. Όχι δεν ήταν ερωτικός φίλος. Ήταν ένας πραγματικός φίλος. Κάποιος που ενδιαφερόταν για εκείνη κι ας μην το έδειχνε άμεσα. Το θέμα όμως ήταν πως εκείνη το ήξερε, το γνώριζε αυτό.

Εκεί εκνευρίστηκα. Είχε έναν τόσο υπέροχο άνθρωπο δίπλα της, κάποιον που την καταλάβαινε και ήθελε να τη βοηθήσει, κάποιον που προσπαθούσε να της δώσει τις σωστές συμβουλές μα εκείνη και πάλι ένιωθε "μόνη" της.

Πόσο με νευριάζει αυτό; Πολύ. Με τσιτώνει όταν λένε πως είναι "μόνοι" τους ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Με ενοχλεί γιατί δεν ξέρουν πως είναι το να είσαι πραγματικά μόνη σου, να βλέπουν οι άλλοι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, να μην ενδιαφέρονται για εσένα , να είσαι πάντα δεύτερη. Δεν έχουν νιώσει την κοροϊδία των άλλων ενώ δε δίνεις αφορμές, δεν έχουν νιώσει τον χλευασμό μόνο και μόνο επειδή είσαι διαφορετικός από εκείνους. Εκείνοι απλά είναι σε ένα δικό τους κόσμο που πλάθουν τη μοναξιά τους για να είναι οι υπέροχοι, μοναχικοί, τυραννισμένοι πρωταγωνιστές που θα βρουν τον σωτήρα τους και θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Δε γίνεται έτσι λοιπόν και το ξέρω από πρώτο χέρι αυτό. Είσαι μόνος και παραμένεις μόνος. Δείχνεις αυτό που ευχαριστεί τους άλλους μόνο και μόνο για να τους τρίψεις στα μούτρα πως είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μα guess what: you're not. Επιστρέφεις στο σπίτι και η κενή έκφραση έρχεται στη θέση της. Λειτουργείς μηχανικά επειδή ξέρεις πως αυτό που κάνεις είναι το "σωστό". Δεν μπορείς να βρεις την πραγματική απόλαυση σε αυτά που φαίνονται fascinating στους άλλους. Νιώθεις άδειος, κενός, ανήμπορος να νιώσεις όλα αυτά που ισχυρίζονται οι άλλοι. Είσαι ένα ρομπότ κι αυτό γιατί περνάς μια ψεύτικη, μισή ζωή. Μία μισή ζωή που είσαι δεύτερη.

Ακόμη όμως κι αν σου δώσουν μια ευκαιρία, εάν εμφανιστούν οι γνωστοί "τυφλοί" άνθρωποι που δε βλέπουν την επιφάνεια μα την ουσία, δεν μπορείς να τους μιλήσεις. Δεν μπορείς να τους εξομολογηθείς όλα όσα έχεις περάσει, όλο τον πόνο που κρύβεις μέσα σου, το γεγονός πως το παίζεις χαρούμενος μόνο και μόνο για να κρατήσεις το μυαλό σου απασχολημένο. Δεν μπορείς να τους ανοιχτείς γιατί... ανησυχείς. Πιστεύεις πως εάν μάθουν όλες τις σκέψεις σου, όλη την αλήθεια, θα φύγουν μακριά σου. Άσε που δε θες να τους ενοχλείς με τα δικά σου προβλήματα: στα μάτια σου εκείνοι είναι πιο σημαντικοί από εσένα. Οπότε, τι γίνεται; Φτάνεις σε μια σχέση όπου ο άλλος είναι ειλικρινής με εσένα ενώ εσύ νιώθεις εγκλωβισμένος, ανίκανος να πράξεις αυτό που θες. Γιατί έχεις συνηθίσει να είσαι δεύτερος.

Έτσι είμαι κι εγώ: δεύτερη. Σε όλους τους τομείς. Και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Δεύτερη στις καρδιές των άλλων, δεύτερη στις προσπάθειές σου, δεύτερη στη γενική εικόνα. Είμαι πάντα το χαμογελαστό πρόσωπο με τις "σοφές" απόψεις που θα συμβουλευτούν οι άλλοι, μα ποτέ το θέμα της συζήτησης. Είμαι υπεύθυνη και ενδιαφέρουσα, μα ποτέ πρώτη. Είμαι πάντα ο καλός βοηθός που κάνει όλη τη δουλειά, αλλά ποτέ αυτή που παίρνει τα εύσημα. Είμαι πάντα η δεύτερη.

Πειράζει λοιπόν που βαρέθηκα να είμαι η δεύτερη;


Απλά ήθελα να ξεσπάσω κατά κάποιο τρόπο κάπου και here I am. Ελπίζω να μη σας κούρασα. Καλή σας συνέχεια. :)

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

Έχεις δίκιο.

Ναι έχεις δίκιο.
Κανω λάθη συνέχεια.
Έχεις δίκιο.
Δεν το κάνω σωστά.
Εντάξει, έχεις δίκιο.
Είμαι στον κόσμο μου και δε δουλεύω.
Χμ.. πριν λίγο κι εσύ αυτό έκανες αλλά εντάξει, έχεις δίκιο.




Tελικά πράγματι είμαι σα μια μαμά. Συμπεριφέρομαι προστατευτικά στους άλλους, οπισθοχορώ πάντα για να μην εκνευρίζονται οι άλλοι, προσπαθώ να τους ηρεμώ ακόμη κι αν καταπατώ τις επιθυμίες μου αλλά αυτό τελικά δεν είναι τόσο καλό όσο νόμιζα.


Γιατί αυτό όμως Λίζα;

Γιατί πολύ απλά δεν ξέρω εάν η σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο ανθρώπων βασίζεται στην υπομονή του ενός και τη συγκατάβασή του ή στο πραγματικό "κλικ" που υπάρχει μεταξύ τους.



Στην αρχή όμως αυτό το "κλικ" θα ήταν εμφανέστατο, σωστά;
Ναι γιατί αλλιώς δε θα είχε ξεκινήσει τίποτα. Μήπως όμως το "κλικ" αυτό ήταν για τις ομοιότητες των χαρακτήρων των δύο αυτών ανθρώπων; Μήπως έχουν κοινά κάποια "κακά όπως μας αρέσει να τα φωνάζουμε, χαρακτηριστικά τα οποία τους συνδίασαν με ένα παράξενο τρόπο;

Ποια είναι αυτά τα κακά χαρακτηριστικά;
Τώρα πραγματικά δεν ξέρεις; Όταν και οι δύο είναι πεισματάρες (ουπς! αποκάλυψα το γένος), στρίγγλες και εκνευριστικές η μία στην άλλη τότε πως δεν μπορούν να βρουν ένα κοινό σημείο;


Και τελικά ποιος έχει δίκιο; Η Α ή η Β;
Τι εννοείς;


Είπες στην αρχή πως έχεις άδικο άρα θα είσαι η Β εσύ, και η άλλη έχει δίκιο άρα θα είναι το Α αυτή. Ποια έχει δίκιο;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω.



Πφφφ... Πάντως ένα ισχύει: I'm a supergirl and supergirls don't cry.
Πφ... ² Τα 'πα και ελπίζω να ηρέμησα.
Νόουπ, δεν ήταν ποιοτική/βαρυσήμαντη/φιλοσοφική ανάρτηση, απλά κάτι της στιγμής.
'Νύχτα και τα λέμε!





Κυριακή 11 Απριλίου 2010

Το Αλφάβητο της Ζωής μου


Α. Άγχος. Μία μικρούλα λέξη που χαρακτηρίζει τα χρόνια που πέρασαν. Αυτό το εκνευριστικό, κατεργάρικο συναίσθημα φόβου -όπως λέει η wiki- που στερεί λεπτά από τη ζωή μου είναι ο λόγος πολλών επιτυχιών μα και αποτυχιών της μικρής ύπαρξής μου.

Β. Βιβλίο. Ένα τυπωμένο βιβλίο μπορεί να σου μάθει πολλά: ιδέες για τη ζωή, συνταγές μαγειρικής, ψυχολογία της μάζας. Χωρίς να το θέλεις, υποσυνείδητα μαθαίνεις πολλά κι αν κάποιος δε συμφωνεί σε αυτό θα με κάνει να γελάσω.. πραγματικά.

Γ. Γραμματική. Ως καταπληκτική μαθήτρια και μάστερ στη χρήση της γλώσσας δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη γραμματική. Το βλέπετε κι εσείς σωστά; Ω, ποιον πάω να κοροϊδέψω Είμαι μία από τους πολλούς γκάου που βλέπουν το βιβλίο γραμματικής και ζωγραφίζουν καρδούλες και αστεράκια στο εξώφυλλο και στην κλίση των ρημάτων.

Δ. Δράμα. Καθώς είμαι μάρτυρας πολλών, καθημερινών, δραματικών παραστάσεων θα ήταν λάθος μου να μην αφιερώσω ολόκληρο γράμμα σε αυτή τη λεξούλα. Χμ... μάρτυρας... μήπως είμαι και ύποπτη;

Ε. Ελισάβετ. Το γράμμα που μου ανήκει. Ελίζαμπεθ Τέιλορ, βασίλισσα Ελισάβετ, Πόλη της Ελισάβετ... Δεν μπορείτε να πείτε, εκπροσωπώ πολλές διάσημες προσωπικότητες

Ζ. Ζητω! Ζητω χωρίς τόνο. Τι εκπροσωπεί άραγε; Το Ζήτω! ή το Ζητώ; Όταν φτάσω στο συμπέρασμα, θα σας ενημερώσω.

Η. Ήλιος. Θέλοντας και μη, ο ήλιος στη χώρα που ζούμε παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μας... δυστυχώς για εμένα. Όντας ασπρουλιάρα και γκρινιάρα οι ακτίνες του ήλιου -αν και αναγκαίες για την παραγωγή της βιταμίνης Β12- με εκνεύριζαν πάντα. Όλο το φως που δεχόμαστε και μας τυφλώνει γίνεται σπαστικό ώρες ώρες. Κακό φως!

Θ. Θύμα. Μπορεί πολλοί να με αποκαλέσουν θύμα. Τώρα το εάν είμαι, μια ανώτερη δύναμη το ξέρει μόνο.

Ι. Ιδιότητες. Όχι, δε μιλάω για τις χημικές ιδιότητες του πυριτίου αλλά για τις ιδιότητες των ανθρώπων. Θεωρείται τελείως τρελή η κατάταξη των ανθρώπων με βάση τις ιδιότητές τους; Αν ναι, πρέπει να με στείλετε στο Δαφνί

Κ. Καθαριότητα. Φταίω εγώ που με μάθανε να καθαρίζω πάντα από πίσω μου ή το ζώδιο μου; Φταίω εγώ που γίνομαι υστερική με την καθαριότητα ή οι άλλοι που δεν σηκώνουν το χέρι τους για να πετάξουν το περιτύλιγμα της σοκολάτας;

Λ. Λύση. Οι Θεωρίες μου: Θεωρία Νο1: Σε όλα τα προβλήματα, υπάρχει μια λύση.

Μ. Μέτρημα. Όχι, δε μιλάω για το τραγούδι της Νατάσας Μποφίλιου. Μιλάω για το μέτρημα που ρίχνω όλη μου τη ζωή. 23 μέρες για τα Χριστούγεννα, 6 μέρες για την υποτροφία, 52 μέρες για την Πράγα, 0,9999... = 1. Είναι καλό αυτό ή όχι;

Ν. Νύχια. Εάν υπήρχαν καλό θα ήταν. Θα δείτε στο Π γιατί.

Ξ. Ξινίλα. Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως το αποτέλεσμα του αθροίσματος: Καλοσύνη συν Ευγένεια είναι η ξινίλα των γύρω σου. Τελικό συμπέρασμα: οι παλιές αρετές θεωρούνται καχύποπτες συμπεριφορές στις μέρες μας.

Ο. Ορμή. Ρτελ - Ραρχ = Δρ. Από τα λίγα κεφάλαια της φυσικής που κατάλαβα φέτος.

Π. Πιάνο. Πιάνο, πιάνο, πιάνο... Το όργανο από το οποίο έμαθα ιστορία, ψυχολογία, ανατομία, λεπτομέρειες για τις τέχνες και κυρίως τον εαυτό μου.

Ρ. Ρολόι. Γίνεται να ζήσει κανείς χωρίς το ρολόι; Ειδικά η Λίζα; Δε νομίζω. Η ακρίβεια του ρολογιού, ταιριάζει στο χαρακτήρα μου.

Σ. Σοκολάτα! Ναι, είμαι α Chocolate Addict και είμαι περήφανη για αυτό.

Τ. Τροφή. Η λέξη μου! Δε θα άντεχα χωρίς φαγητό, χωρίς τροφή, χωρίς σοκολάτα ούτε τρεις μέρες! Το 'χω δοκιμάσει και δεν πέτυχε.

Υ. Υπευθυνότητα. Είναι καλό το να είσαι υπεύθυνος τελικά; Ή μήπως σου δημιουργεί περισσότερα προβλήματα; Θεωρείσαι ανώτερος από τους άλλους ή μήπως ένα πλάσμα που δεν έχει εμπιστοσύνη στο εαυτό του και βρίσκει λύσεις μέσω της τάξης; Οέο;

Φ. Φαρμακοποιός. Σε περίπτωση που δεν επιτύχω τον στόχο μου, τότε σκοπεύω να γίνω φαρμακοποιός. Τίποτα παραπάνω.

Ψ. Ψάρι. Γιακ, σιχαίνομαι το ψάρι. Μη μου δώσετε ψάρι γιατί θα το πετάξω στο κεφάλι κάποιου αθώου πωλήτη. Τρώω μόνο ρέγγα και χαβιάρι και αρνούμαι να ξαναφάω μπακαλιάρο.

Ω. Ω-μέγα! Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο αλλοιωμένη μαθαίνουμε την αρχαία ελληνική γλώσσα στο σχολείο; Ας πάρουμε για παράδειγμα το ωμέγα. Από την εκφώνησή του καταλαβαίνουμε πολλά πράγματα. Είναι: ω-μέγα αλλά πρέπει να έχει μεγάλη διάρκεια οπότε μετράει ως δύο όμικρον (ο-μικρον). Προφέρει κανείς σας σε διπλό χρόνο το ω-μέγα;




Αυτά είχα να πω απόψε. Το Αλφάβητό μου τελείωσε καθώς δεν υπάρχουν άλλα γράμματα. Εάν έχετε όρεξη όμως, δημιουργείστε εσείς τα δικά σας και δώστε τους μια σημασία.

Και αφού αναφέρθηκα στο μέτρημα πριν, ακούστε ένα κομμάτι που αξίζει τώρα που τελειώσατε.


Καλό σας βράδυ.

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.


Μετά από απουσία ενός μήνα όπου πολλά γεγονότα συνέβησαν - έλεγχοι (μην ξεχνάτε πως είμαι μια ταπεινή μαθήτρια), επιτυχίες, αποτυχίες, νεύρα, χαρές και κλάματα - γυρίζουμε με μεγαλύτερη όρεξη και περισσότερη διάθεση.



Την Παρασκευή μια υπέροχη, συγκινητική και καλοδουλεμένη γιορτή παρουσιάστηκε Στο τέλος της στην αίθουσα όπου πραγματοποιήθηκε αυτή η γιορτή, μια μικρή ομάδα ανθρώπων διαφορετικής ηλικίας συναντήθηκαν που μοιράζονταν δύο κοινά στοιχεία: την αγάπη για τη μουσική και τις κοινές αναμνήσεις που είχαν.



Με την κιθάρα και το αρμόνιο συντροφιά, τραγούδησαν, θυμήθηκαν, συγκινήθηκαν, γέλασαν και δέθηκαν για ακόμη μια φορά με τους δεσμούς της φιλίας και της συμπάθειας.



Κάθε φορά που ανακαλώ αυτές τις όμορφες στιγμές εκείνης της μέρας, το μυαλό μου κάνει συνειρμούς και καταλήγει πάντα στη δύναμη της μουσικής.



Δύναμη πανίσχυρη, την οποία κανείς δεν μπορεί να νικήσει ή να καταστρέψει.
Μια δύναμη που ενώνει στοργικά τους ανθρώπους και γαληνεύει την ψυχή τους.



Κάποιοι υπερασπίζονται πως η μουσική είναι απλά ήχοι. Ήχοι οι οποίοι δεν "κουβαλάνε" κάποιο συναίσθημα, ήχοι τους οποίους εμείς ταυτίζουμε με ορισμένα γεγονότα της ζωής μας και έτσι αποκτούν ένα νόημα για εμάς.



Εάν είναι έτσι τότε ναι, είμαι ένοχη. Είμαι ένοχη γιατί δένομαι συναισθηματικά με κομμάτια, γιατί δεν θαυμάζω τη δομή ενός τραγουδιού αλλά το συναίσθημα που μου προκαλεί, την ανατριχίλα που είναι ικανό να μου προκαλέσει.



Θα σταματήσω να μιλώ τώρα όμως καθώς η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στη μουσική κι όχι στις αμπελοσοφίες μου.




Μερικά από τα κομμάτια που μου έρχονται στο μυαλό αυτήν την στιγμή.

Summer 78 - Yann Tiersen
Romeo and Juliet - Love Theme








Και ειδικά αφιερωμένο στους ανθρώπους που αναφέρθηκα στην αρχή αυτό το κομμάτι. Ξέρετε εσείς.

Γιατί εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.


Καλή σας νύχτα