First Priority: Υποστήριξη

Αύριο δίνω προφορικά του Michigan Proficiency. Έχω ΚΑΤΑΓΧΩΘΕΙ και πραγματικά πιστεύω πως δε θα τα πάω καλά -χωρίς να υπερβάλλω- οπότε θα σας παρακαλούσα να μου στείλετε όλη την θετική ενέργεια και σκέψη που διαθέτετε (το σκότωσα; ) αύριο το πρωί.

Αμερικανική πρεσβεία... σου'ρχομαι δυστυχώς. :(

Υ.Γ. Το κομμάτι που έχω βάλει, είναι αυτό που ακούω πολύ αυτή την περίοδο.

Slip inside the eye of your mind

Don't you know you might find

A better place to play

You said that you'd never been

But all the things that you've seen

Slowly fade away

So I start a revolution from my bed

'cause you said the brains I have went to my head

Step outside 'cause summertime's in bloom

Stand up beside the fireplace

Take that look from off you face

You ain't ever gonna burn my heart out

And so Sally can wait

She knows it's too late

As we're walking on by

Her soul slides away

But don't look back in anger

I heard you say

[..]

Βόλτα στο Κέντρο!

Καλησπέρα!

Σημείωση: Ο μοτζίλα μου έκλεισε πριν λίγο ενώ είχα έτοιμη ανάρτηση. Ψιλοέχω νεύρα γιατί το κείμενό μου δεν αποθηκεύτηκε. :S Τώρα θα γράψω πολύ λιγότερα. :(

Την Τετάρτη μαζί με την Izzy και χωρίς την Ειρήνη ( :( ) ανεβήκαμε με τις φωτογραφικές στο χέρι και πολύ, τρελή, παράξενη ενέργεια στο κέντρο για να βγάλουμε φωτογραφίες από την Αθήνα.
Σκέφτεστε πως επικεντρωθήκαμε στο καυσαέριο, τους βιαστικούς φοιτητές και τα αυτοκίνητα ε; Ε, κάνετε λάθος! Πήγαμε κυρίως στο Θησείο, στην Αρχαία Αγορά και στο Μοναστηράκι (νομίζω :Ρ ) και βγάλαμε ό,τι μικρό, χαζό, ενδιαφέρον, πρωτότυπο μπορείτε να φανταστείτε. xD

Δε λέω τίποτα άλλο και απλά σας παραθέτω τις φωτογραφίες που έβγαλα εγώ. Περιμένω να πάρω και τις φωτογραφίες της Izzy την Τρίτη. Β)

(Το καπάκι μου τα χάλασε αλλά έτσι είναι το μέρος)

(Το πράσινο των φύλλων δεν είναι υπέροχο; Τόσο... αληθινό!)

(Θέα από καφετέρια)

Ασήμαντη ανάρτηση, I know, αλλά ήταν μια υπέροχη μέρα! :D Επίσης κατάλαβα πως μπορείς να βρεις κάποια πράσινα σημεία στο κέντρο... εάν ψάξεις πολύ. xD

Τα λέμε!

Πραγματικότητα VS Λογοτεχνία (1)

Καλησπέρα.

Η ανάρτηση που ακολουθεί:

α) Αναφέρεται στα γεγονότα της προηγούμενης Δευτέρας. Όχι της χθεσινής, αυτηνής πριν οχτώ μέρες.

β) Παίζει να είναι ψιλοβαρετή και

γ) Επηρεάστηκε πολύ από ένα κείμενο της Αγανακτισμένης Έφηβης

Σκηνή Βιβλίου

Πολλοί περαστικοί μπήκαν ορμητικά στην μικρή καφετέρια. Τυλιγμένοι μέχρι το λαιμό με τα χοντρά παλτό τους, χαιρέτισαν τον Δημήτρη που τους ρώτησε τι ήθελαν να πιουν μια τόσο βροχερή μέρα. Εκείνη την στιγμή μια αστραπή ακούστηκε και μία φοιτήτρια αναρωτήθηκε πως θα επέστρεφε στο σπίτι της.

Εκείνη καθόταν σε μία γωνία της καφετέριας. Διάβαζε το βιβλίο που της πρότεινε η καθηγήτρια της λογοτεχνίας ενώ έπινε τη σοκολάτα της. Της φαινόταν αρκετά ενδιαφέρον και ήταν του γούστου της καθώς της άρεσε η κλασική λογοτεχνία. Είχε τυλιχτεί με τη ζακέτα της αν και επικρατούσε μια ζεστή ατμόσφαιρα στο μέρος. Μερικές στιγμές ανατρίχιαζε αλλά ευτυχώς δεν είχε βραχεί λόγω της ομπρέλας που κουβαλούσε.

Πραγματικότητα

Καθόταν στο πεζούλι μιας βρώμικης πολυκατοικίας. Είχε βάλει την τσάντα της και τη βρεγμένη, λεπτή ζακέτα σε μία γωνία που περίμενε να είναι πιο καθαρή ενώ εκείνη ήταν συγκεντρωμένη στο βιβλίο της. Είχε ακούσει πως πραγματικά άξιζε και αποτελούσε ένα διεστραμμένο, ψυχολογικό θρίλερ. Εκείνη το μόνο που έβλεπε ήταν οι δίχως νόημα σκέψεις του βαρετού πρωταγωνιστή. Άδικα το είχε ξεκινήσει.

Τα μαλλιά της έσταζαν ενώ η μαύρη φόρμα της είχε κολλήσει στο δέρμα. Τουρτούριζε από το κρύο και έτρεμε δίχως σταματημό καθώς ήταν βρεγμένη κυριολεκτικά μέχρι το κόκκαλο. Πολλοί χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση για να χαρακτηρίσουν τις λίγες σταγόνες βροχής πάνω στο κεφάλι τους ως σοβαρή νεροπομπή μα εκείνη είχε βιώσει μια πραγματική καταιγίδα.

Άστραψε και άκουσε μία μητέρα να παραπονιέται στο παιδί (;) της. Τον προέτρεπε να προχωρήσει γρηγορότερα για να φτάσουν στο σπίτι τους αρκετά επιθετικά κατά την γνώμη της.

Τους κοίταξε, ξεφύσηξε και επέστρεψε στο βιβλίο της.

Σκηνή Βιβλίου

"Μήπως θέλεις κάτι άλλο;"

"Όχι, ευχαριστώ Δημήτρη" του απάντησε και άστραψε ένα λαμπερό χαμόγελο.

Έβγαλε το iPod της και έβαλε τα λευκά ακουστικά στα αυτιά της. Έψαξε για λίγο στη λίστα των τραγουδιών και έβαλε να παίζει ένα κομμάτι των Radiohead. Αν και της άρεσε η χαλαρωτική μουσική της καφετέριας, εκείνη διάβαζε μόνο με Radiohead.

Ήπιε λίγο από τη σοκολάτα της και πρόσεξε τον κόσμο απ' έξω. Πολύχρωμες ομπρέλες με βιαστικούς ιδιοκτήτες κινούνταν ταχύτατα στα πεζοδρόμια. Τα αυτοκίνητα -παραδόξως- δεν κόρναραν και ακολουθούσαν τις οδηγίες του αστυνομικού που βρισκόταν εκεί κοντά.

Αναστέναξε και γύρισε το βλέμμα της στους θαμώνες του καφέ. ΄Πρόσεξε μερικές παρέες που συζητούσαν ζωηρά, φοιτητές με λάπτοπ να γράφουν τις εργασίες τους και μοναχικούς τύπους που διάβαζαν εφημερίδα.

Χαμογέλασε με την αντίθεση της κατάστασης και έβαλε το σελιδοδείκτη στη σελίδα που είχε μείνει.

Πραγματικότητα

Έβγαλε το μπουκάλι με το νερό μα με λύπη πρόσεξε πως ήταν άδειο. Έβρισε την τύχη της και έβαλε το μπουκάλι στη θέση του. Πήρε το χιλιοχτυπημένο κινητό της και σύνδεσε τα ακουστικά της. Φόρεσε το δεξί ακουστικό και άρχισε να πειράζει τα καλώδια. Το αριστερό έκανε απεργία εδώ και ένα μήνα. Δούλευε μόνο όταν το καλώδιό του βρισκόταν σε μία συγκεκριμένη θέση. Έβαλε το Exit music (for a film) και χαλάρωσε μόλις άκουσε τις πρώτες συγχορδίες. Κοίταξε τους ανθρώπους γύρω της και ξίνισε.

Σκούρα χρώματα επικρατούσαν παντού ενώ οι άνθρωποι περπατούσαν με νεύρο για να βρουν καταφύγιο. Άλλοι -κυρίως ηλικιώμενοι- κοιτούσαν καχύποπτα γύρω τους και εκείνη ήταν ένα από τα θύματά τους. Καθώς περνούσε από μπροστά της ένας, αδιάκριτα κόλλησε τα μάτια του πάνω της.

"Με συγχωρείτε δεν έχετε ξαναδεί κάποιον να διαβάζει κάτω από μία πολυκατοικία; Μες τη βροχή; Βρεγμένο; Χωρίς καμία απολύτως όρεξη;" σκέφτηκε μα κράτησε την έκφρασή της βαριεστημένη.

Ύστερα ένα ζευγαράκι πέρασε από μπροστά της, του οποίου τη συζήτηση άκουσε δίχως να το θέλει.

"Τι δουλειά είχες μαζί του;"

"Τι έχεις πάθει ρε μ***** μου και έχεις κολλήσει με αυτόν;"

"Αυτός ο μ****** σε θεωρεί π***** του κερατά και για αυτό σε κυνηγάει, τη μ***** μου μέσα!"

Μετά έφυγαν.

Αποστήθισε τον αριθμό της σελίδας στην οποία βρισκόταν και έκλεισε το βιβλίο. Πρόσεξε πως το πάνω μέρος ήταν ελαφρώς βρεγμένο και ξίνισε ξανά. Το είχε δανειστεί από τη βιβλιοθήκη του σχολείου και δεν μπορούσε να το επιστρέψει σε τέτοια κατάσταση.

Μάζεψε τα πράγματά της και άφησε τη βρεγμένη ζακέτα της γύρω από τους ώμους της. Έτρεμε ολόκληρη ενώ κρύωνε σε πολλά σημεία.
Δυνάμωσε τη μουσική στα αυτιά της και σηκώθηκε όρθια. Ήταν καιρός να φύγει.

Ο τίτλος γράφει (1) γιατί πολύ απλά αυτό το κομμάτι είναι το πρώτο μέρος από την ανάρτηση που ήθελα να κάνω. Πρέπει να παραθέσω το λάπτοπ σε ένα άλλο μέρος της οικογένειας και να στρώσω τα κρεβάτια. Μετά, θα πάω για ύπνο σαν καλό κοριτσάκι. :Ρ

Σημειώσεις:

α) Το κομμάτι που παίζει είναι όπως καταλαβαίνετε το τραγούδι που ανέφερα πιο πάνω.

β) Τελικά η καθηγήτρια μου επέστρεψε σήμερα τις παραγράφους. Το σχόλιό της ήταν αυτό: "Εντάξει.. Δεν ήταν χάλια"

γ) Σταυρώστε τα δάχτυλά σας για αύριο. xD

Καλό σας βράδυ!

Τα Μικρά των Ημερών :Ρ

Καλησπέρα.
Μου φαίνεται πως σήμερα -έχοντας τριάντα λεπτάκια μπροστά μου- θα υπηρετήσω τον τίτλο του blog μου.

Τα Μικρά της Ημέρας δε λέγεται; Ε, ας πω κάποια μικρούλικα πραγματάκια για τις τελευταίες τρεις μέρες.

• Πήγα επιτέλους στο γιατρό. Η μητέρα μου είχε κλείσει ραντεβού χωρίς να με ενημερώσει (νόμιζα πως θα πήγαινα κομμωτήριο -.- ) και ύστερα την Τετάρτη, ύστερα από το φροντιστήριο, πήγα μαζί της στο γιατρό. Όταν μου ανακοίνωσε το πρόβλημά μου η μητέρα μου ανησύχησε περισσότερο από εμένα. Εγώ βλέπετε, έπαιζα με τα δάχτυλά μου. :Ρ
  Ρώτησε τη γιατρό τι έπρεπε να κάνουμε και εγώ της έδωσα την απάντηση xD "Θα πάρω χάπια για να υπάρξει μια ισορροπία" είπα ήρεμα και η γυναίκα με κοίταξε χαμογελώντας. Με τα πολλά, μου είπε πράγματα που ήξερα ήδη. :Ρ Το είχα ψάξει ήδη το θέμα και εδώ και ένα χρόνο ήξερα από τι "έπασχα".
• Την Τετάρτη που είχε βρέξει, έγινα λούτσα με την Ειρήνη. :Ρ Η πρώτη φορά της φετεινής σεζόν όπου εμφανίζομαι ως βρεγμένη γάτα! :D
• Πήγα παραδόξως καλά στο διαγώνισμα Μαθηματικών Κατεύθυνσης. Χωρίς να απαντήσω δύο ερωτήματα, είχα το δεύτερο καλύτερο γραπτό του τμήματος με διαφορά ενός βαθμού από το πρώτο. Β)
  
• Έγραψα ΣΚΑΤΑ στη Φυσική Γενικής. :/
• Έγραψα πολύ καλά στη Φυσική Κατεύθυνσης αν και έχασα το εικοσάρι από βλακεία -.-
• Οι εξελίξεις προχωρούν με ταχύτητα 180km/h.
• Βρήκα μία αντιγυραντική κρέμα στο κομοδίνο μου. ο_Ο
• Σήμερα θα δω το τρίτο επεισόδιο το Code Geass το οποίο προχωρά με την ταχύτητα μιας χελώντας -.-
• Μία κοπέλα από το σχολείο βλέπει επίσης το Death Note! Είμαι τόσο περήφανη που της το σύστησα και μαντέψτε: ζωγράφισε τον L! :D Την αγαπώ <3
• Σήμερα έχω το πρώτο μου μάθημα μορφολογίας! Ανυπομονώ να δω τον καθηγητή μου στο ωδείο. :Ρ
• Στη μουσική δωματίου φέτος θα δουλέψω με βιολί. Duh... Με εκνευρίζει αυτό το όργανο αλλά είναι way better από το κλαρίνο. I mean, μου μεταδίδει κάποια συναισθήματα, κι ας είναι αυτά εκνευρισμός, ενόχληση και αηδία σε μικρό βαθμό. Είπαμε, αγαπάμε τσέλο!
  
• Ήταν να πάω κομμωτήριο σήμερα για να ξεμπερδεύω με την ψαλίδα αλλά η κομμώτρια "δεν είχε χρόνο". -.- Δεν ξέρω πως να τα κάνω τα μαλλιά μου... Καμιά ιδέα; :Ρ
• Πρέπει να ακούσω το Αγρίμια και Αγριμάκια μου (;) για να δω τι έχω να βγάλω. :Ρ Ελπίζω να μου αρέσει το κομμάτι. :Ρ

• Έχω αρχίσει να πιστεύω πως θα τα καταφέρω. Τα Μαθηματικά δε μου φαίνονται τόσο ακαταλαβίστικα, η Χημεία -αν και κολλημένη με το δεσμό υδρογόνου και την ώσμωση- έχει τη δική της πλάκα με τις ενώσεις και τα Π της, η Φυσική είναι γελοία. :Ρ

Πφ... Αυτά είχα να πω σε ακόμη μία, άσκοπη ανάρτηση. :Ρ
Έχω να πάω σε μάθημα οπότε σε περίπτωση που έχω ορθογραφικά, συντακτικά ή γραμματικά λάθη... δεν φταίω εγώ. :Ρ


Καλημέρα σε όλους όσους ξύπνησαν, καλησπέρα σε όσους δουλεύουν και καληνύχτα σε όσους θέλουν να κοιμηθούν. :Ρ

Σας αφήνω με τον L!






(Αγαπάμε L!)

Αριθμός Avogadro σε "Ευχαριστώ!"

Καλησπέρα μικροί bloggers.

Μπορεί από τον τίτλο της ανάρτησης να μείνατε κάπως έτσι: ο_Ο αλλά υπάρχει μία λογική εξήγηση που θα σας την παραθέσω σε λίγο.
Δεν ξέρω γιατί θέλω να κάνω αυτή την ανάρτηση. Μάλλον επειδή χθες έγινε κάτι απλό, κάτι κοινό που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Χμ... Ισχυρή αντίθεση στην προηγούμενη περίοδο. :Ρ

Τέλος πάντων, δεν έχω όρεξη για πολλά λόγια οπότε απλά θα παρουσιάσω τα γεγονότα.

Χθες, ύστερα από το μάθημα των αγγλικών είχα μιάμιση ώρα κενή μέχρι το μάθημα του φροντιστηρίου. Σκέφτηκα να πάω κλασικά στα Starbucks για ζεστή σοκολάτα και να διαβάσω ήσυχα τα μαθηματικά κατεύθυνσης. Η κοιλιά μου όμως γουργούριζε οπότε κατέληξα στα Goody's με ένα cheeseburger στο χέρι :Ρ (Πες "Συγχαρητήρια" Λάζαρε! :D). Όμως, ως γνωστή φαγάνω, δε χόρτασα οπότε μπήκα στο κοντινότερο σούπερ μάρκετ για να πάρω μία σοκοφρέτα να φάω.

Με τα ακουστικά στα αυτιά, την ένταση στο 90% και σε θέση ετοιμότητας, τα μάτια μου έψαχναν την πιο νόστιμη σοκοφρέτα. Όμως μετά πρόσεξαν τα ράφια με τα σαμπουάν των μαλλιών οπότε τα πόδια μου με οδήγησαν εκεί. Σκεφτόμουν να πάρω σιλικόνη για την προστασία των μαλλιών μου. Αυτό τον μήνα έχουν γίνει πολύ χάλια. :S

Ακούγοντας τους Keane και χτυπώντας το πόδι μου στο ρυθμό της μουσικής, δεν άκουσα τις φωνές μιας γριούλας. Βρισκόμασταν μόνες μας στο διάδρομο και εκείνη φώναζε προς το μέρος μου. Όταν άκουσα ψιθύρους στο background της μουσικής, έβγαλα τα ακουστικά και γύρισα ενστικτωδώς προς τα πίσω. Η γιαγιάκα ζήτησε συγγνώμη για την ενόχληση και μετά με ρώτησε εάν μπορούσα να τη βοηθήσω.

Πήγα κοντά της και μου έδειξε το πιο ψηλό ράφι όπου υπήρχε μία, η τελευταία, συσκευασία χαρτιού κουζίνας. Βρισκόταν κολλημένο στον τοίχο και ήταν αρκετά μακριά. Εκείνη πρώτον, ήταν ασφαλώς κοντή και δεύτερον, είχε πρόβλημα υγείας όπου δε θα έκανε καλό το να τεντωθεί πολύ.

Σηκώθηκα στις μύτες του ποδιού μου και τέντωσα το χέρι μου για να πιάσω τη συσκευασία αλλά ήταν μακριά -.- Ξαναπροσπάθησα και έριξα το αντικείμενο κάτω για να μπορέσω να το πιάσω. Το τράβηξα και μετά το έδωσα στη γιαγιά που άρχισε να με ευχαριστεί. ο.Ο

"Ευχαριστώ κορίτσι μου, ευχαριστώ πολύ. Συγγνώμη για την ενόχληση, ευχαριστώ. Ευχαριστώ και πάλι, ευχαριστώ πολύ"

God, ένιωσα άσχημα από τα πολλά ευχαριστώ καθώς δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο. :S Χαμογέλασα χαλαρά και έχωσα τα ακουστικά και πάλι στα αυτιά μου. Έφυγα από το διάδρομο και έμεινα στα ράφια με τις σοκολάτες. Μετά από την παράξενη κατάσταση με τα πάμπολλα ευχαριστώ, ήμουν έτοιμη να λιώσω στα γέλια. Δεν ξέρω γιατί αλλά είχα βάλει τη γροθιά στο στόμα μου και προσπαθούσα να με συγκρατήσω. :Ρ

Λίγο πριν φύγω από τον όροφο, η γιαγιάκα με ξαναείδε και άρχισε και πάλι τα ευχαριστώ. Είπα ένα απλό Καλό βράδυ και έφυγα γρήγορα.
Τελικά δεν πήρα ούτε σοκολάτα, ούτε γκοφρέτα, ούτε σιλικόνη.

Όταν βγήκα έξω όμως άρχισα να γελάω υστερικά και ο πωλητής ενός ζαχαροπλαστείου με κοίταζε λες και ήμουν καμιά τρελή. :Ρ


Duh... Αυτά είχα να πω μου φαίνεται και βλέπω πόσο άσκοπη είναι αυτή η ανάρτηση. :Ρ
Δεν πειράζει όμως, υγεία!

Καλό μας Μήνα!

Απ' τη Δευτέρα το πρωί, δεν προλαβαίνω! Μέχρι την Παρασκευή, δεν προλαβαίνω...

Ναι ναι, οι Locomondo επισκέπτονται τον τίτλο της ανάρτησης αυτής. Ο λόγος; Είναι απλός!

Δεν προλαβαίνω

Ας τα πάρω από την αρχή όμως και χωρίς άγχος.

Την Κυριακή, όπως έκανα ξεκάθαρο, είχα γενέθλια. Βέβαια από το πρωί η μέρα δεν ήταν και η καλύτερη. Το να έχεις κοιμηθεί πέντε ωρίτσες και να σου τραβάει τα σεντόνια η γιαγιά τσιρίζοντας για να ξυπνήσεις, σίγουρα δεν είναι ο τρόπος που θέλεις να ξυπνήσεις. Μετά από καθάρισμα, γκρίνια και βαριεστημένο ύφος (κάπως έτσι: -.-) πήρα μια μικρή ανάσα (Izzy που είσαι γλυκιά μου; :Ρ ) και ύστερα επέστρεψα σπίτι. Εκεί με περίμεναν απροειδοποίητες επισκέψεις και μέχρι τις δέκα το βράδυ, διασκέδαζα τον ξάδελφό μου. Ύστερα, σκέφτηκα πως την επόμενη μέρα (βλ. Δευτέρα) θα στρώναμε τραπέζι για μερικούς συγγενείς οπότε δε θα είχα χρόνο να κάνω τα μαθήματά μου.

Έπιασα τα τετράδιά μου, άρπαξα τα στυλό, στρογγυλοκάθησα στο γραφείο και άρχισα να λύνω ασκήσεις Φυσικής και Χημείας κατεύθυνσης για το φροντιστήριο. Έκανα και τα μαθήματα του σχολείου και παρατήρησα πως η ώρα είχε πάει δωδεκάμιση. ο.Ο Πήγα να κάνω μπάνιο και στη μία έπεσα για ύπνο.

Την επόμενη μέρα, με τις μπούκλες των μαλλιών μου να πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ετοιμάστηκα στα γρήγορα για το σχολείο και έριξα το βρισίδι της ζωής μου καθώς έβρισκα τρίχες μου σε διάφορα σημεία πάνω στα ρούχα μου, στο μαξιλάρι μου και στα βιβλία. Στο τέλος μάζεψα μια τούφα ΝΑ, με το συμπάθειο. xD

Γύρισα από το σχολείο, έλυσα μερικές ασκήσεις Χημείας κατεύθυνσης και ύστερα αφιερώθηκα στους επισκέπτες. Πήγα φροντιστήριο και ψιλοζαλίστηκα καθώς δεν είχα φάει πολύ και ύστερα το άγχος μου χτύπησε την πόρτα.

Είχα να κάνω τα μαθήματα του σχολείου, τα μαθήματα για τα αγγλικά -στα οποία υπήρχε και μία έκθεση πεντακοσίων λέξεων -.- -, διάβασμα για το φροντιστήριο όπου: α) είχα τεστ Φυσικής κατεύθυνσης, β) να κάνω ασκήσεις έκθεσης, περίληψη και ανάλυση κάτι παραγράφων που ούτε η μάνα τους δεν τα γνωρίζει, γ) διάβασμα για την έκθεση που θα γράφαμε και δ) τα μαθήματα του σχολείου. Επίσης, τα 'χα ψιλοπάρει γιατί ήταν εκνευρισμένοι οι άλλοι και εμένα ενοχλούσαν (Hello? Έχω ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΛΕΜΕ!) και ήθελα να δω και το Grey's Anatomy (μην ανησυχείτε, είμαι πιο πολύ του House M.D.). Έκανα τελικά τα μαθήματα του σχολείου και μερικές ασκήσεις φυσικής και μετά έπεσα για ύπνο τέζα (σαν την κατσαρίδα Τερέζα).

Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα τα μαλλιά μου ήταν στρωμένα. Κακό σημάδι αυτό.

Στο σχολείο έκανα το 1/3 των ασκήσεων που είχα για τα Αγγλικά και όταν επέστρεψα σπίτι (βλ. κουρασμένη, πεινασμένη, αγχωμένη) είχα σκοπό να φάω, να διαβάσω, να μάθω, να λύσω μέσα σε μιάμιση ώρα.

Όταν έφτασα λοιπόν, είδα έναν πατέρα να στρογγυλοκάθεται στον υπολογιστή, πλήρως προσειλωμένο στην οθόνη. Ρώτησα που είναι η γιαγιά αλλά είχε φύγει εκδρομή με το ΚΑΠΙ.

"Shit" σκέφτηκα μα ήλπισα πως εκείνος θα μου έδινε κάτι να φάω στα γρήγορα. Πολλά ήθελα. Δεν είχε ιδέα για το τι συνέβαινε στην κουζίνα.

Η Ονειροπαγίδα εκνευρίστηκε.

Μπήκα στο δωμάτιο του αδελφού μου και είδα το κρεβάτι του ξέστρωτο.

"You've got to be kidding me!" σκέφτηκα και έφριξα. Έκανα μια γύρα στο σπίτι και είδα τα πάντα σε ένα απόλυτο χάος.

"Μη μου πεις πως όλα τα κρεβάτια είναι έτσι!"

"Έτσι είναι"

"Όχι, όχι, ΟΧΙ! Έχω διάβασμα και πρέπει να κάνω τόσα πολλά και έχω τόσο λίγο χρόνο και σκόπευα να φάω και μετά να κάτσω να τελειώσω τα μαθήματά μου και τώρα δε θα μπορέσω να κάνω τίποτα και δε θα προλάβω και τότε τι θα κάνω;" *προχωρώ στο δωμάτιο μου με βαριά βήματα και ρίχνω την τσάντα στο πάτωμα* "Τι θα μου φτιάξω τώρα να φάω και δεν έχουμε και πολλά πράγματα και δεν ξέρω τι γίνεται στο ψυγείο και...".

"Κι εγώ τι να κάνω βρε Λ.;"

"Να σηκωθείς από το γραφείο και ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ!" πήγα να πω αλλά τελικά σιώπησα.

Έπιασα μία μικρή κατσαρολίτσα και έβαλα λίγο νερό. Έριξα και δύο αυγά και τα άφησα να βράζουν. Έπιασα το κρεβάτι μου και το έστρωσα σε χρόνο ρεκόρ: μόνο ενάμιση λεπτό! Επέστρεψα στην κουζίνα και έλεγξα τα αυγά. Προχώρησα στο δωμάτιο του αδελφού μου και άρχισα να φτιάχνω το κρεβάτι του. Ύστερα, έπιασα τις τσάντες μου, που ήταν και βαριές πανάθεμά τες, και γύρισα στην κουζίνα. Έπιασα τα φυλλάδια της έκθεσης και άρχισα να αναλύω τις παραγράφους, ήταν και πολλές τρομάρα τους. Έφτιαξα τα αυγά και τα άφησα στην κατσαρόλα καθώς είχα πιάσει την περίληψη. Η περίληψή μου βγήκε αισχρή και τα αυγά κρύα αλλά τουλάχιστον τα είχα φτιάξει. :Ρ

Έκανα τελικά όλες μου τις ασκήσεις εκτός από την έκθεση των αγγλικών και δύο ασκήσεις φυσικής. Σκέφτηκα πως την έκθεση θα μπορούσα να την παραδόσω την Πέμπτη και τις ασκήσεις θα τις έλυνα μια άλλη μέρα.

Άρχισα να διαβάζω τις σημειώσεις μου για την έκθεση που θα έγραφα αλλά τότε η μητέρα μου με ειδοποίησε πως η ώρα είχε πάει πέντε παρά.

"Shit" ξανασκέφτηκα και άρχισα να ντύνομαι γρήγορα.

Έχωσα όλα μου τα βιβλία στην τσάντα -η οποία έγινε ΤΕΡΑΣΤΙΑ και με πόναγε- έφυγα για τα αγγλικά. Εξήγησα την κατάσταση στην καθηγήτριά μου και εκείνη μου είπε πως δεν υπήρχε πρόβλημα. Στο διάλειμμα που είχα έκατσα να κάνω τις ασκήσεις της Φυσικής που τελικά μου αποδείχθηκαν γελοίες. :Ρ

Μετά τα αγγλικά έτρεξα στο φροντιστήριο για να προλάβω (μέσα σε δέκα λεπτά πρέπει να φτάσω). Ανακουφισμένη άντεξα τρεις ώρες μαθήματος με έναν εκνευριστικό πονοκέφαλο για παρέα.

Τελικά στην έκθεση έγραψα σκατά καθώς μου φαίνεται πως επαναλάμβανα μία συγκεκριμένη λέξη και στο τεστ της Φυσικής τα πήγα άψογα... ή τουλάχιστον αυτό είπε ο καθηγητής αλλα οκ, ήταν γελοίο. :Ρ

Επέστρεψα σπίτι και βρήκα μια γιαγιά που χτύπησε το πόδι της στην εκδρομή και έσκουζε από τον πόνο και τον πατέρα μου να το παίζει υδραυλικός. Η μητέρα μου ήταν άρρωστη και έβλεπε τη Σεχραζάτ με τον Ονούρ κι εγώ ήμουν ψιλοκοιμισμένη.

Έκατσα να κάνω τα μαθήματα του σχολείου για την επόμενη μέρα και έπεσα αμέσως για ύπνο. Έβαλα το ξυπνητήρι στις έξι για να κάνω μπάνιο την επομένη αλλά δεεεεν... Σήμερα ξύπνησα οχτώ παρά πέντε και παραλίγο να αργήσω στην πρώτη ώρα.

Άντε, αυτά είχα να πω. :Ρ

Δεν ξέρω γιατί αλλά είμαι σαν χαζοχαρούμενο τώρα :Ρ Μπορεί επειδή δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ απολύτως (εκτός από το διάβασμα) ή επειδή ακούω Locomondo εδώ και δύο ώρες, you knows?

Ja ne!

Sweet Sixteen... LAME!

Καληνύχτα; Καλημέρα; Καλησπέρα; Δεν ξέρω τι λέμε τέτοια ώρα. :Ρ Ως συνήθως, η νυκτόβια Ονειροπαγίδα στήνει τις... παγίδες της για να πέσετε και να συλλέξει τα όνειρά σας.

Σήμερα δε σκόπευα να κάνω καινούργια ανάρτηση. Σκεφτόμουν πως θα ήταν πολύ μπανάλ να γράψω κάτι τη μέρα των γενεθλίων μου. Θέλω να πω, όλοι αυτό κάνουν, σωστά; Όμως, ως γνωστή Ονειροπαγίδα, άλλαγα γνώμη καθώς πρόσεξα στον καθρέφτη της τουαλέτας το δεξί μου αυτί. Μην ανησυχείτε, θα μάθετε για αυτό αργότερα. Σημείωση: Αυτό που διαβάζετε είναι προϊόν πείνας, κούρασης και χασμουρητού.

Και που λέτε, πριν από δεκαέξι χρόνια μία νεαρά πήγε να γεννήσει. Χωρίς ρεύμα, μες τη μαύρη μαυρίλα (λέτε για αυτό να έχω προβλήματα όρασης; ο.Ο) και χωρίς το συζυγό της δίπλα της (βλέπετε ταξίδευε ο χρυσός μου!) γέννησε στις 17:30 μία μικρή Θεά... εμένα Β) *εδώ γελάμε*.

Μετά από λίγες μέρες η μητέρα μου ήρθε να με πάρει από το μαιευτήριο. Μπαίνει στο θάλαμο με το γιατρό και βρίσκει την κορούλα της. Όταν με βλέπει καλά καλά, αρχίζει το κλάμα. Όχι, δεν ήταν λόγω συγκίνησης. Δε χαιρόταν που θα είχε μία κοπέλα για να της χτενίζει τα μαλλιά. Έκλαιγε από τη θλίψη της καθώς πίστευε πως ήμουν ένα άρρωστο μωρό. Βλέπετε, το δεξί μου αυτί ήταν λίγο παράξενο. Ενώ το πάνω μέρος των αυτιών όλοι οι άνθρωποι το έχουν στρογγυλό και μαλακό εγω guess what: δεν το έχω! :D Πάνω πάνω το αυτί μου είναι ολόισιο, σαν τα ξωτικά ένα πράγμα. :Ρ

Κλαίει η μητέρα μου, πιστεύει πως είμαι άρρωστη, πως έχω προβλήματα με την ακοή και ο γιατρός μένει κόκκαλο. :Ρ Της δείχνει ύστερα μωρά που είχαν πραγματικά προβλήματα και βασίλευε άκρα του τάφου σιωπή.

Τον επόμενο χρόνο οι γονείς μου προσπάθησαν να κάνουν τα πάντα για να γίνει το αυτί μου "κανονικό". Μέχρι και ζελοτέιπ μου είχαν κολλήσει, δίνοντας το "σωστό σχήμα" και εγώ τσίριζα σαν τρελή. xD Στο τέλος σταμάτησαν τις προσπάθειες και αποδέχτηκαν το γεγονός πως θα έμενα με τέτοιο αυτί τα επόμενα χρόνια. :Ρ

Εκείνη τη χρονιά, εγώ, το θεϊκό μωρό είχα καταφέρει τα εξής:

α) Μου είχαν βγάλει τον ώμο γιατί ήθελαν να μου κάνουν γυμναστική.

β) Υπήρχε περίπτωση να έχω πρόβλημα στα πόδια μου και με τρέχανε μωρό παιδί σε αξονικές εξετάσεις. Τελικά ήμουν μια χαρά :Ρ

γ) Είχα μπουσουλήσει μέχρι το πιάνο του σπιτιού μας και είχα σηκωθεί όρθια με τη βοήθεια του σκαμπό. Μετά έπεσα. Χτύπησα. Έκλαψα.

δ) Είχα κατάξανθο μαλλί. ο.Ο Πλατίνα λέμε ο.Ο

ε) Είχα σημάδια που κανείς δεν ήξερε από πού ήρθαν. :Ρ

Γενικά, τα χρονάκια πέρασαν και η μικρή Ονειροπαγίδα μεγάλωσε με το αυτί της για παρέα. :Ρ

Η μητέρα μου μέχρι πρόσφατα πίστευε πως είχα πρόβλημα με το αυτί μου. Πως δε μου άρεσε, πως είχα κόμπλεξ, πως μου φαινόταν παράξενο και ήθελα να το ξεφορτωθώ. Αυτό που δεν γνώριζε ήταν πως ποτέ δεν αντιπάθησα το αυτάκι μου. Το ξωτικίσιο αυτί μου με έκανε να πιστεύω πως ήμουν η μοναδική σύντροφος που θα μπορούσε να έχει ο Λέγκολας στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το αυτί μου μου έδινε την εντύπωση πως είχα special δυνάμεις και καλύτερη ακοή από τους άλλους.

Εντάξει, μερικές φορές με εκνευρίζει. Όταν κάνει κρύο συνήθως μου πονάει το πάνω μέρος και αναγκάζομαι να το καλύπτω γιατί γίνεται πιο σκληρό και τσούζει αλλά μ' αρέσει αυτό! :D

Και να που φτάσαμε στο 2010 όπου γίνομαι επισήμως δεκαέξι χρονών. Με το αυτί μου χουχουλιασμένο κάτω από τη στρώση των μαλλιών μου να με συντροφεύει χαρωπά χαρωπά.

Ήθελα να πω πολλά φιλοσοφικά πράγματα σήμερα, σκέψεις που με κατακλύουν αυτές τις μέρες αλλά κατέληξα να μονολογώ για το αυτάκι μου, που δε θα του κάνω χειρουργείο για να γίνει "κανονικό".

Εγώ και το αυτί μου είμαστε απροσάρμοστοι τύποι και μας αρέσει.

Καληνύχτες!

Βιβλία, βιβλία, βιβλία...

Πολλά πολλά βιβλία!

Βιβλία εδώ, βιβλία εκεί. Βιβλία στη γωνία του δωματίου, βιβλία μέσα στην τσάντα του φροντιστηρίου, βιβλία στο ντουλαπάκι της τουαλέτας, βιβλία σε ένα κούφωμα της κουζίνας, βιβλία πάνω στο πιάνο, βιβλία μέσα στο σκαμνάκι του πιάνου.

Βιβλία μικρά, βιβλία μεγάλα, βιβλία μεσαίου μεγέθους. Βιβλία παλιά, βιβλία καινούργια. Βιβλία με άρωμα φρέσκο, βιβλία με ξεθωριασμένες κίτρινες σελίδες. Βιβλία με πυκνές γραμματοσειρές, βιβλία με εφτά λέξεις ανά γραμμή. Βιβλία με σκληρό εξώφυλλο, βιβλία με χάρτινη, φτηνιάρικη μπροστινή σελίδα.

Βιβλία επιστημονικής φαντασίας, βιβλία μαγικά, βιβλία κλασικής λογοτεχνίας, βιβλία φιλοσοφικά, βιβλία δραματικά, βιβλία θεάτρου, βιβλία φροντιστηρίου, βιβλία σχολείου, βιβλία με ποιήματα, βιβλία πολιτικά, βιβλία εφηβικά, lame βιβλία, βιβλία που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους.

Ναι Λάζαρε, έχω πει τη λέξη "βιβλία", 37 φορές. :Ρ

Άραγε πως εισήλθα στο μαγικό κόσμο των τυπωμένων λέξεων; Χμ... Θυμάμαι. Θυμάμαι και πολύ καλά μάλιστα. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν "Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά". Ναι, το δεύτερο βιβλίο της σειράς. Μου το είχε κάνει δώρο η κυρία στην οποία δούλευε η μητέρα μου. Πίστευε πως θα μου άρεσε και είχε δίκιο. Το είχα κρατήσει στα χέρια μου το 2001 εάν δεν κάνω λάθος. Ήμουν ένα μικρό, χαζό παιδί, έφτα χρόνων που πήγαινε στη δευτέρα δημοτικού. Είχα κάτσει να το διαβάσω και στην αρχή πίστευα πως ο Χάρι είχε τρελαθεί. Αργότερα, η Κάμαρα με τα Μυστικά μου φαινόταν σαν ένα μικρό δωματιάκι -περίπου σαν μια μικρή αποθηκούλα- που έκρυβε πολλά μυστικά, γραμμένα σε παλιά ημερολόγια.

Μην με παρεξηγείτε, ήμουν μικρό. Και λίγο καθυστερημένο.

Ο Χάρι Πότερ με έμπασε δυναμικά στον κόσμο των βιβλιοφάγων. Κατέληξα να ξεκοκκαλίζω τα βιβλία που είχαμε στη βιβλιοθήκη -τα οποία δεν ήταν ιδιαίτερα πολλά- και guess what: η μυωπία χτύπησε μου χτύπησε την πόρτα. Βλέπετε, δεν ήταν και το πιο σοφό πράγμα το να διαβάζω τη νύχτα έξω στο μπαλκόνι με ένα κιτρινιάρικο φως για συντροφιά.

Και να που έφτασα στο 2010. Την Παρασκευή αγόρασα πέντε βιβλία τα οποία σκεφτόμουν ολόκληρο καλοκαίρι και από τότε προχωράω λες και μου 'χουν κάνει Crucio. Περπατάω και τα βλέπω παντού. Στο δωμάτιο του αδελφού μου το μάτι μου πέφτε στο Κορίτσι με τα Πορτοκάλια. Στο δωμάτιο των γονιών μου στέκεται περήφανος ο Ντοστογιέβσκυ με Το Υπόγειο. Τρέχω στην κουζίνα για να βρω τη σωτηρία μου και να σου Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ. Επιστρέφω στο δωμάτιό μου και εκεί βλέπω τον Όργουελ να μου χαμογελάει ειρωνικά με τα δύο του βιβλία: 1984 και Η Φάρμα των Ζώων.

Με καταδιώκουν παντού!

Και επιστρέφουμε πάλι στη σοβαρότητα... :Ρ

Βιβλία.... Βιβλία... Βιβλία...

Χμ... μου φαίνεται πως θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες όπου θα περιέγραφα την μαγεία των πυκνογραμμένων λέξεων αλλά αυτό δε θα είχε κάποιο ιδιαίτερο νόημα, σωστά;

Έτσι, για κλείσιμο θα σας παραθέσω λίγες από τις αγαπημένες μου φράσεις στο "Το κορίτσι με τα Πορτοκάλια".

"Τι κοινό έχουν οι δημοσιογράφοι και οι γονείς; Την περιέργεια. Και τι κοινό έχουν οι πολιτικοί και τα παιδιά; Ότι τους θέτουν διαρκώς ερωτήσεις που δεν επιδέχονται πάντα απλές απαντήσεις."

"Ζευγάρι θα πει 'εμείς οι δύο' και αυτό το 'δύο' είναι σαν να μην μπορεί πια να διαιρεθεί."

"Το όνειρο του απίθανου έχει δική του ονομασία. Το αποκαλούμε 'ελπίδα'."

"Η ζωή είναι μία τεράστια κλήρωση όπου ορατοί είναι μόνο οι λαχνοί που έχουν κερδίσει."

Λίγο πριν σας πω αντίο, θα σας δώσω όμως και την πιο πετυχημένη -κατ' εμέ- φράση του βιβλίου. Μπορεί να μην την καταλάβετε, μπορεί όμως κι όχι. Εμένα με έκανε να σκεφτώ.

"Θα μπορούσε κάλλιστα στη θήκη του βιολιού να κουβαλάει φλογέρα. (Και τότε δε θα τη λένε Ιζαμπέλα. Θα τη λένε απλώς Κάρι.)"

Καλή συνέχεια!

Και μην ξεχνάτε, κανένα πορτοκάλι δεν είναι ίδιο με το άλλο.

Άστα διάλα Σαλόνικα (όχι, ακόμη την αγαπώ :Ρ )

Καλησπέρα!

Και που λέτε, ακόμη μια άσκοπη ανάρτηση ακολουθεί. Γιατί τζιζ, δεν είμαι όλο φιλοσοφικές ανησυχίες. Τότε θα έπρεπε να κλειστώ στο τρελάδικο.

Ώπα ώπα όχι! Δεν είμαι έτσι. Εντάξει, είμαι καλά ακόμη. :Ρ


Και που λέτε, πήγα Σαλόνικα αργά το βράδυ την Παρασκευή. Εκεί που είχε τελειώσει η γιορτή και ήμουν ακόμη με το φουσκωμένο, αλά ροκιά στυλ, μαλλί, πήγα σπίτι μου για δεκαπέντε το πολύ λεπτά, έφαγα κάτι παγωμένα σνίτσελ γιατί πραγματικά ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω από την πείνα και πήγα κατευθείαν στο τρενό με τη μητερα μου.



Στο τρένο πάλι έλυνα σουντόκου μέχρι τη μία, μετά αποκοιμηθήκα -δεν ξέρω πως- μέχρι τις τρεις και μετά μάτι δεν έκλεισα. Παρέμεινα ξύπνια μέχρι την ώρα που φτάσαμε Σαλόνικα. Στις στάσεις ήμουν έτοιμη να πάρω τηλ μερικά παιδιά αλλά τελικά τα λυπήθηκα και είπα να τα αφήσω να κοιμηθούν.


Και τσούκου τσούκου περιμένοντας το λεωφορείο Νο52, που δεν ήρθε ποτέ, με το λεωφορείο Νο51 φτάσαμε στον προορισμό μας. Μετά από πολύ φαί που μου πρόσφεραν, λίγο κάψιμο με τους συγγενείς, διαπίστωση πως η Λίζα έχει αδυνατίσει και έχει ψηλώσει πολύ, ετοιμαστήκαμε για το γάμο. Και να σου η Λίζα να έχει σκάσει με το μαύρο κολλάν. Τι το ήθελα καλοκαιριάτικα, ένας Θεός ξέρει. Βέβαια ταίριαζε με το φόρεμα οποτε... μπρος τα κάλη!


Και τσούπα τσούπα φτάσαμε στην εκλησσία, πήραμε και τη νύφη από το σπίτι της με το κλασικό, ποντιακό τρόπο, τρομάξαμε τους κατοίκους της περιοχής και μπήκαμε στο ναό. Εκεί εγώ αποκοιμήθηκα -μην ξεχνάμε πως δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και όλη την Παρασκευή ήμουν στην τσίτα με το σχολείο :Ρ - και με ξυπνούσε η ξαδέλφη μου κάθε φορά που έπρεπε να σηκωθώ όρθια. Είμαι πολύ θεούσα, το ξέρω :Ρ




Και τσουπ! φτάσαμε στην Κλεοπάτρα -έτσι λεγόταν το κέντρο- και να πάω στο τραπέζι τρέχοντας σχεδόν. Είδα όλα τα φαγητά, τα λιγουρεύτηκα και μετά από λίγα έφαγα κάτι ψηλά. Λίγο χαβιάρι, λίγο ψωμάκι, λίγη τυρόπιτα, πολύ αναψυκτικό (μη με φας Ρέα!) και ήμουν χορτάτη. Όταν άρχισαν οι ποντιακοί χοροί ε καλά, δε χρειάζεται να αναφέρω πως ήμουν αμέσως μέσα στο χορό Β). Τι σόι Πόντια είμαι; Γκαντ, το καταευχαριστήθηκα! Ήταν τόσο ωραίο το να βλέπεις τον κόσμο -μιλάμε για 60-100 άτομα περίπου) να χορεύει και να τραγουδάει όλη την ώρα!

Η μάνα εν κρύο νερόν και σο ποτήρ' κε μπαίν

Και ντούπου ντούπου οι χοροί και μετά από την επίμονη φωτογράφο που ήθελε να με βγάλει φωτογραφία -κατά τα λεγόμενα του πατέρα μου βγήκα σα μια σκύλα business woman :Ρ - ζντουπ! η Λίζα κοιμάται στα πόδια της ξαδέλφης της.^_^ Και μετά να ξυπνάει για να χορέψει πάλι ποντιακούς χορούς -πήρε ενέργεια βλέπετε- και μετά ζνουπ²! πάλι ύπνος στα πόδια της ξαδέλφης. Σαν τη Saya ένιωσα που όλο κοιμόταν στα τελευταία επεισόδια.


Επιστρέψαμε στο σπίτι που λέτε και τις επόμενες μέρες τις πέρασα μαθαίνοντας πόκερ, τρώγοντας πιλμένι, μαθαίνοντας πως αδυνάτισα αλλά κράτησα την περιφέρεια -.- , θέλοντας να επιστρέψω Αθήνα για να διαβάσω αλλά και να ζωγραφίσω την Diva και μια τρελή χαρά!


Και έφτασε η μέρα της επιστροφής όπου έτρεχα μέσα στη βροχή με τη μητέρα μου να μου τσιρίζει να μπω στο αμάξι/να πάω κάτω από το υπόστεγο για να μη βραχώ. Που μυαλό όμως το τρελοκάτσικο που λέγεται Λίζα; :Ρ Είπαμε, αγαπάμε τη βροχή! Και φτάσαμε στο τρένο όπου μπήκαμε μέσα με το βιβλίο της Αγκάθυ Κρίστυ στο δεξί μου κουλό χέρι, τη βαλίτσα στο αριστερό χέρι και ένα κρουασάν παραμάσχαλα.


Μέσα στο τρένο λοιπόν από πίσω μας καθόταν ένα παλικαράκι... καλό παλικαράκι :Ρ Διάβαζε Χάρι Πότερ -το έκτο βιβλίο παρακαλώ- και το κατάλαβα γιατί όταν γύρισα το κεφάλι μου, διάβασα τον τίτλο ενός κεφαλαίου που έλεγε: Η σπηλιά. Τότε θυμήθηκα τον Ντάμπλντορ και άρχισα να βρίζω τον Ρέγκουλους Μπλακ. :Ρ Τέσπα, έμεινα με την Αγκάθα Κρίστυ, πονούσε η πλάτη μου, έβηχα σιγανά για να μην ξυπνήσω τη μητέρα μου, καθόμουν και χτυπιόμουν για να καταλάβω ποιος είναι ο δολοφόνος και έβριζα τους υπεύθυνους του τρένου που καθυστερήσαμε μία ολόκληρη ώρα!



Φτάνουμε Αθήνα και να σου η Λίζα άρρωστη! Φορώντας πιτζάμες έφτιαξα αμέσως τσάι ενώ εξηγούσα με βραχνή φωνή στον πατέρα μου πόσο άσχημη ήταν η νύφη. Φυσικά τσακώθηκα με τη μητέρα μου εάν πράγματι ήταν άσχημη ή όχι αλλά τελικά εγώ νίκησα Β) . Μου είπε συγχαρητήρια ο πατέρας μου για τις φωτόζ που τράβηξα (ε καλά τώρα, ο φωτογράφος Λίζα ήταν εν δράση :Ρ ) και μετά πήγα για νανί.


Και ποιο είναι τελικά το συμπέρασμα; Είναι Θεσσαλονίκη είναι μια άτιμη πόλη. Πήγα για ένα γαμό και επέστρεψα με βήχα, πόνο στο κεφάλι, πόνο σε όλο το σώμα και την αίσθηση πως έχει σαπίσει ο οργανισμός μου... και όλα αυτά κατά τη διάρκεια εξετάσεων. ο.Ο
Εντάξει καλά τα πήγα σήμερα και στο πιάνο και στη μουσική δωματίου (περαστικά κύριεεεεεεεε!) αλλά και στην αρμονία (Ο.Ο).



Tελική Πληροφορία: Άστα διάλα Σαλόνικα.



'Νύχτα!





Υ.Γ. Νο1 Όλες οι εικόνες είναι από deviantart εκτός από την μπουμπουνιέρα που την έβγαλα εγώ. :Ρ
Νο2 Αλλαγή εμφάνισης γιατί για γάμο μιλάμε αυτή την περίοδο :Ρ

Έχεις δίκιο.

Ναι έχεις δίκιο.

Κανω λάθη συνέχεια.
Έχεις δίκιο.
Δεν το κάνω σωστά.
Εντάξει, έχεις δίκιο.
Είμαι στον κόσμο μου και δε δουλεύω.
Χμ.. πριν λίγο κι εσύ αυτό έκανες αλλά εντάξει, έχεις δίκιο.

Tελικά πράγματι είμαι σα μια μαμά. Συμπεριφέρομαι προστατευτικά στους άλλους, οπισθοχορώ πάντα για να μην εκνευρίζονται οι άλλοι, προσπαθώ να τους ηρεμώ ακόμη κι αν καταπατώ τις επιθυμίες μου αλλά αυτό τελικά δεν είναι τόσο καλό όσο νόμιζα.


Γιατί αυτό όμως Λίζα;
Γιατί πολύ απλά δεν ξέρω εάν η σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο ανθρώπων βασίζεται στην υπομονή του ενός και τη συγκατάβασή του ή στο πραγματικό "κλικ" που υπάρχει μεταξύ τους.



Στην αρχή όμως αυτό το "κλικ" θα ήταν εμφανέστατο, σωστά;
Ναι γιατί αλλιώς δε θα είχε ξεκινήσει τίποτα. Μήπως όμως το "κλικ" αυτό ήταν για τις ομοιότητες των χαρακτήρων των δύο αυτών ανθρώπων; Μήπως έχουν κοινά κάποια "κακά όπως μας αρέσει να τα φωνάζουμε, χαρακτηριστικά τα οποία τους συνδίασαν με ένα παράξενο τρόπο;

Ποια είναι αυτά τα κακά χαρακτηριστικά;
Τώρα πραγματικά δεν ξέρεις; Όταν και οι δύο είναι πεισματάρες (ουπς! αποκάλυψα το γένος), στρίγγλες και εκνευριστικές η μία στην άλλη τότε πως δεν μπορούν να βρουν ένα κοινό σημείο;


Και τελικά ποιος έχει δίκιο; Η Α ή η Β;
Τι εννοείς;


Είπες στην αρχή πως έχεις άδικο άρα θα είσαι η Β εσύ, και η άλλη έχει δίκιο άρα θα είναι το Α αυτή. Ποια έχει δίκιο;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω.



Πφφφ... Πάντως ένα ισχύει: I'm a supergirl and supergirls don't cry.
Πφ... ² Τα 'πα και ελπίζω να ηρέμησα.
Νόουπ, δεν ήταν ποιοτική/βαρυσήμαντη/φιλοσοφική ανάρτηση, απλά κάτι της στιγμής.
'Νύχτα και τα λέμε!