The Things I truly hate

• Compulsory food.
• The discrimination I faced when I was younger. Actually, there still exist some stereotypes these days, but I just don't care.
• Not being able to download songs I've been looking for ages.
• Some chicks who suppose that are able to drive me crazy. Well, you can't. xD
• Some jerks who suppose that are able to drive me crazy. Surely, you can't. xD
• The moments I confuse Greek words with English, Russian, Japanese etc.
• High tech mobile phones.
• Weird headphones.
• Orange.
• Oranges.
• Orange juice.
• White chocolate.
• The prejudice most of the people have towards rich people's children. The prejudice I have towards those kids. Shit, I'm acting like a selfish, miserable, little kiddo.
• When I act like a selfish, miserable, little kiddo.
• When they think that I'm silly and blind. Yeah man, I've heard the things you said about me. :)
• These times I cry.
• These times I'm confused.
• These times I think. I don't want to think. Everything gets confused and blur.
• When I have too many things to do.
• The discussions about my future.
• My overprotective family.
• When others worry about me. I don't need your worries. You make me feel worse. It's like I'm not capable of achieving my goals.
• When I forget the lyrics of the song I've looking for so many years.
• When I love my crazy, bitchy side. xD It's supposed to be bad, right?
• When I don't have time to spend for my blog. -.-
  

That's all.

Επρόδωσαν την Αρετή

[..]
Νύχτα βαθιά. Με πνεύμα οργής έσπρωξα το κρεβάτι.
Άνοιξα τις αραχνιασμένες κάμαρες. Καμία
ελπίς. Απ' το παράθυρο, του τελευταίο διαβάτη
είδα τη σκιά. Κι εφώναξα στριγγά στην ησυχία:
"Δυστυχία!"

Η φρικτή λέξη με φωτιά στον ουρανόν εγράφη.
Δέντρα τη δαχτυλοδειχτούν, αστέρια την κοιτούνα,
επιγραφή την έχουνε τα σπίτια κι είναι τάφοι,
ακόμη θα την άκουσαν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε.

-Καρυωτάκης


Όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα καλά.
Καληνύχτα.

Ηλίθιο σχέδιο

Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό γιατί πραγματικά είμαι εκνευρισμένη.

Πώς μπορεί ένα σκίτσο, μία ηλίθια ζωγραφιά να σε βάλει σε σκέψεις; Πως μπορεί ο συνδιασμός μολυβιού, ορισμένων γραμμών πάνω σε ένα φύλλο χαρτί να οδηγήσουν στα νεύρα που έχω τώρα; Και γιατί, μα γιατί να με επηρεάζουν όλα αυτά;

Ευτυχώς έχω μία κανονική απάντηση για την τελευταία ερώτηση. Όντας -χαμογέλα, το βλέπω πως θέλεις να το κάνεις- τελειομανής και νευρικός άνθρωπος, το να μην μπορώ να εξηγήσω κάτι μου τη δίνει. Το να μην μπορώ να δικαιολογήσω μια πράξη ή να βρω την πηγή της με φτάνει στα όριά μου. Αρχίζω να παίζω με τα μαλλιά μου νευρικά, δαγκώνω τα χείλη μου μέχρι που βγαίνει αίμα και όλο το σώμα μου βρίσκεται σε εγρήγορση. Ναι, αυτή είναι η φάση όπου σκέφτομαι πολύ σοβαρά και με τρομερή προσήλωση κάτι.

Αυτή η ζωγραφιά με οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Βασικά, τι ήθελα και έκατσα να ζωγραφίσω; Όχι, ήμουν χαζή και σκεφτόμουν την πυραμίδα με τη φρατζόλα! Άλλη μια βλακεία που είχα σχεδιάσει που τώρα πρέπει να βρίσκεται στον κάδεο σκουπιδιών του σχολείου μου. Αυτή η πυραμίδα και η ανάγκη μου να θυμηθώ πως ήταν, οδήγησε στα παράξενα χέρια και τα τρία πορτοκάλια. Μη μιλήσω για τη φράση.

Και ενώ είχα πάμπολλα αρνητικά στοιχεία για να μην κάτσω στην αναθεματισμένη κουζίνα εγώ εκεί, κλασική πεισματάρα, να κάνω αυτό που θέλω. Έκατσα στην καρέκλα, κοίταξα τα λευκά φύλλα και έπεσα σε κώμα. Τι έπρεπε να κάνω; Οέο; Τράβηξα μια μικρή καμπύλη και τότε έφτιαξα το γράμμα "Υ". Τσουπ, μου βγήκε η φράση που σχημάτισα κατευθείαν στο μυαλό μου. Μετά βγήκαν και τα πορτοκάλια και η συνέχεια...

Και ορίστε λοιπόν, κάθομαι στο λάπτοπ λίγα λεπτά πριν τις δύο και γράφω μία ανώφελη ανάρτηση... as always. Τα δάχτυλά μου όταν σταματώ να πληκτρολογώ βασανίζουν τις μπροστινές τούφες της -παλιότερης- φράτζας μου ενώ μετά τρίβονται μεταξύ τους. Το μυαλό μου είναι χαμμένο στις λέξεις που μου ανέφεραν και με κάνουν να σκέφτομαι. Βλέπετε, μίλησα για αυτό το άθλιο σχέδιο σε τρεις ανθρώπους που εμπιστεύομαι και γνωρίζουν αρκετά πράγματα -αν και με τσιτώνει μερικές φορές αυτό- και έδωσες ενδιαφέρουσες απόψεις.

Τελικά τι συμβολίζουν τα πορτοκάλια; Εμένα ή τη μοναχικότητα; Και το χέρι με την κορδέλα, θέλει να προφυλάξει κάτι με την κορδέλα, δείχνει επιφυλακτικότητα ή είναι ο δολοφόνος της ιστορίας; Μη μιλήσω για τη φράση και τα άλλα χέρια, δεν έχω πια δύναμη.

Άλλη μια νύχτα όπου θα καταναλώσω το γάλα της ζωής μου για να μπορέσω να κοιμηθώ. Άλλη μια νύχτα που το κεφάλι μου είναι έτοιμο να σπάσει. Άλλη μια νύχτα που σκέφτομαι.

Να με πάλι, σχεδόν τραβάω τις τρίχες στο κεφάλι μου. Θα καραφλιάσω έτσι όπως πάω.

Καληνύχτα σε όσους μπορούν να κοιμηθούν, καλή συνέχεια σε όσους πάλι κάνουν παρέα στις νυτερίδες.

Πάντα δεύτερη...

Καλησπέρα.
Αυτές τις τρεις εβδομάδες που δεν έκανα καμία καινούργια ανάρτηση, έφταιγε το ότι είχα πάει διακοπές. Αυτό που έμεινε ίδιο όμως είναι το βλακώδες συναίσθημα που είχα πριν, αυτό το συναίσθημα που με επισκέφτηκε και σήμερα.

Λίγο πριν φύγω είχα μία έντονη δυσαρέσκεια. Δυσαρέσκεια ως προς τα πάντα. Ως προς τους γύρω, τους γνωστούς, τους άγνωστους, τους μακρινούς μου ανθρώπους, τον εαυτό μου. Αφορμή για αυτή την αίσθηση -απ' όσο θυμάμαι- ήταν ένα κείμενο που είχα διαβάσει, ένα κείμενο που είχε γράψει μια κοπέλα σε μορφή ιστορίας.

H πρωταγωνίστρια ένιωθε μόνη της. Πίστευε πως ήταν μόνη της. Ήταν σίγουρη πως ήταν ένα μηδενικό, ένα άτομο που περνούσε απαρατήρητο στους συνομιλήκους του και ήταν σημαντικό μόνο στην οικογένειά του. Κάτι που με έναν παράξενο τρόπο με έκανε να την καταλάβω. Ύστερα όμως, ανέφερε πως υπήρχε ένας που νοιαζόταν για αυτή. Όχι δεν ήταν ερωτικός φίλος. Ήταν ένας πραγματικός φίλος. Κάποιος που ενδιαφερόταν για εκείνη κι ας μην το έδειχνε άμεσα. Το θέμα όμως ήταν πως εκείνη το ήξερε, το γνώριζε αυτό.

Εκεί εκνευρίστηκα. Είχε έναν τόσο υπέροχο άνθρωπο δίπλα της, κάποιον που την καταλάβαινε και ήθελε να τη βοηθήσει, κάποιον που προσπαθούσε να της δώσει τις σωστές συμβουλές μα εκείνη και πάλι ένιωθε "μόνη" της.

Πόσο με νευριάζει αυτό; Πολύ. Με τσιτώνει όταν λένε πως είναι "μόνοι" τους ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Με ενοχλεί γιατί δεν ξέρουν πως είναι το να είσαι πραγματικά μόνη σου, να βλέπουν οι άλλοι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, να μην ενδιαφέρονται για εσένα , να είσαι πάντα δεύτερη. Δεν έχουν νιώσει την κοροϊδία των άλλων ενώ δε δίνεις αφορμές, δεν έχουν νιώσει τον χλευασμό μόνο και μόνο επειδή είσαι διαφορετικός από εκείνους. Εκείνοι απλά είναι σε ένα δικό τους κόσμο που πλάθουν τη μοναξιά τους για να είναι οι υπέροχοι, μοναχικοί, τυραννισμένοι πρωταγωνιστές που θα βρουν τον σωτήρα τους και θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Δε γίνεται έτσι λοιπόν και το ξέρω από πρώτο χέρι αυτό. Είσαι μόνος και παραμένεις μόνος. Δείχνεις αυτό που ευχαριστεί τους άλλους μόνο και μόνο για να τους τρίψεις στα μούτρα πως είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μα guess what: you're not. Επιστρέφεις στο σπίτι και η κενή έκφραση έρχεται στη θέση της. Λειτουργείς μηχανικά επειδή ξέρεις πως αυτό που κάνεις είναι το "σωστό". Δεν μπορείς να βρεις την πραγματική απόλαυση σε αυτά που φαίνονται fascinating στους άλλους. Νιώθεις άδειος, κενός, ανήμπορος να νιώσεις όλα αυτά που ισχυρίζονται οι άλλοι. Είσαι ένα ρομπότ κι αυτό γιατί περνάς μια ψεύτικη, μισή ζωή. Μία μισή ζωή που είσαι δεύτερη.

Ακόμη όμως κι αν σου δώσουν μια ευκαιρία, εάν εμφανιστούν οι γνωστοί "τυφλοί" άνθρωποι που δε βλέπουν την επιφάνεια μα την ουσία, δεν μπορείς να τους μιλήσεις. Δεν μπορείς να τους εξομολογηθείς όλα όσα έχεις περάσει, όλο τον πόνο που κρύβεις μέσα σου, το γεγονός πως το παίζεις χαρούμενος μόνο και μόνο για να κρατήσεις το μυαλό σου απασχολημένο. Δεν μπορείς να τους ανοιχτείς γιατί... ανησυχείς. Πιστεύεις πως εάν μάθουν όλες τις σκέψεις σου, όλη την αλήθεια, θα φύγουν μακριά σου. Άσε που δε θες να τους ενοχλείς με τα δικά σου προβλήματα: στα μάτια σου εκείνοι είναι πιο σημαντικοί από εσένα. Οπότε, τι γίνεται; Φτάνεις σε μια σχέση όπου ο άλλος είναι ειλικρινής με εσένα ενώ εσύ νιώθεις εγκλωβισμένος, ανίκανος να πράξεις αυτό που θες. Γιατί έχεις συνηθίσει να είσαι δεύτερος.

Έτσι είμαι κι εγώ: δεύτερη. Σε όλους τους τομείς. Και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Δεύτερη στις καρδιές των άλλων, δεύτερη στις προσπάθειές σου, δεύτερη στη γενική εικόνα. Είμαι πάντα το χαμογελαστό πρόσωπο με τις "σοφές" απόψεις που θα συμβουλευτούν οι άλλοι, μα ποτέ το θέμα της συζήτησης. Είμαι υπεύθυνη και ενδιαφέρουσα, μα ποτέ πρώτη. Είμαι πάντα ο καλός βοηθός που κάνει όλη τη δουλειά, αλλά ποτέ αυτή που παίρνει τα εύσημα. Είμαι πάντα η δεύτερη.

Πειράζει λοιπόν που βαρέθηκα να είμαι η δεύτερη;

Απλά ήθελα να ξεσπάσω κατά κάποιο τρόπο κάπου και here I am. Ελπίζω να μη σας κούρασα. Καλή σας συνέχεια. :)

Έχεις δίκιο.

Ναι έχεις δίκιο.

Κανω λάθη συνέχεια.
Έχεις δίκιο.
Δεν το κάνω σωστά.
Εντάξει, έχεις δίκιο.
Είμαι στον κόσμο μου και δε δουλεύω.
Χμ.. πριν λίγο κι εσύ αυτό έκανες αλλά εντάξει, έχεις δίκιο.

Tελικά πράγματι είμαι σα μια μαμά. Συμπεριφέρομαι προστατευτικά στους άλλους, οπισθοχορώ πάντα για να μην εκνευρίζονται οι άλλοι, προσπαθώ να τους ηρεμώ ακόμη κι αν καταπατώ τις επιθυμίες μου αλλά αυτό τελικά δεν είναι τόσο καλό όσο νόμιζα.


Γιατί αυτό όμως Λίζα;
Γιατί πολύ απλά δεν ξέρω εάν η σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο ανθρώπων βασίζεται στην υπομονή του ενός και τη συγκατάβασή του ή στο πραγματικό "κλικ" που υπάρχει μεταξύ τους.



Στην αρχή όμως αυτό το "κλικ" θα ήταν εμφανέστατο, σωστά;
Ναι γιατί αλλιώς δε θα είχε ξεκινήσει τίποτα. Μήπως όμως το "κλικ" αυτό ήταν για τις ομοιότητες των χαρακτήρων των δύο αυτών ανθρώπων; Μήπως έχουν κοινά κάποια "κακά όπως μας αρέσει να τα φωνάζουμε, χαρακτηριστικά τα οποία τους συνδίασαν με ένα παράξενο τρόπο;

Ποια είναι αυτά τα κακά χαρακτηριστικά;
Τώρα πραγματικά δεν ξέρεις; Όταν και οι δύο είναι πεισματάρες (ουπς! αποκάλυψα το γένος), στρίγγλες και εκνευριστικές η μία στην άλλη τότε πως δεν μπορούν να βρουν ένα κοινό σημείο;


Και τελικά ποιος έχει δίκιο; Η Α ή η Β;
Τι εννοείς;


Είπες στην αρχή πως έχεις άδικο άρα θα είσαι η Β εσύ, και η άλλη έχει δίκιο άρα θα είναι το Α αυτή. Ποια έχει δίκιο;
Ό,τι ξέρεις, ξέρω.



Πφφφ... Πάντως ένα ισχύει: I'm a supergirl and supergirls don't cry.
Πφ... ² Τα 'πα και ελπίζω να ηρέμησα.
Νόουπ, δεν ήταν ποιοτική/βαρυσήμαντη/φιλοσοφική ανάρτηση, απλά κάτι της στιγμής.
'Νύχτα και τα λέμε!